Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2010

Het Dilemma van De Dag

Ik ren richting station, het lijkt meer op schaatsen dan lopen. Ik heb nog twee minuutjes en nog tweehonderd meter te gaan. Dit moet lukken, weer mijn trein gehaald.
Een dame voor mij schuift lelijk uit en valt met een pijnlijke auw op de grond. Ik kan nog net uitwijken. Nog 100 meter te gaan.
Plots flits deze keuzevraag door mijn hoofd
1: ren ik voor mijn belangrijke trein?
2: keer ik op mijn stappen terug en help ik de dame recht?

O,ja
U had toch niet gedacht dat ik dit stukje zou publiceren mocht ik voor optie 1 gekozen hebben 🙂

Read Full Post »

Rijd! Red me! Rijd! Fucking bitch trein, beweeg, move, rij dan toch. Stukje ellende. Ik spring en hol door de trein. Ik wil niet meer naar buiten staren. De sneeuw maakt me gek. Ik huppel door de gang alsof ik door een bende bloeddorstige wespen ben gestoken. Kuttrein maak dat je wegkomt.

Een uur kijk ik nu al uit over een wijdse weide van sneeuw, een landingsbaan lijkt het wel. Geen sprietje gras, geen leven, geen boom, kortom enkel en alleen geen! Behalve aan de verre horizon enkele silhouetten van berken met hangende takken en veel kreupelhout. Ik tel de vlokken sneeuw, ik bereken het aantal kilo’s sneeuw per vierkante meter, het aantal hectaren weide. Ik zie twee dorre grassprieten en dan weer niet. Ik tel de nerven, twaalf elk’s en dan ben ik ze weer kwijt. Of was het nu elf. De sneeuw priemt door mijn ogen, ik voel hem door mijn hoofd dwarrelen. De sneeuw kruipt tussen mijn hersenen, bevriest mijn aderen en kleurt mijn lijf wit. En de weide roos en dan weer groen en oranje. Ik zie zeven naakte maagden over het gras huppelen, gedrapeerd met bloemenkransen. Ik stap uit mijn lichaam, over de sneeuw. Maar verstijf onmiddellijk van de kou. De bloemenmeisjes zijn verdwenen aan de horizon maar de berken rukken nu op. Ze werpen hun takken naar me uit.Ik probeer me uit hun klauwen te ontwringen. Ik ren en ren naar de trein. Rijd dan toch, blijf niet staan, Weet je dat dan niet rottrein:
Te lang stilstaan kan blijvende schadelijke gevolgen hebben voor uw gezondheid

Read Full Post »

We zijn op enkele minuten van Antwerpen-Centraal. De controleur roept dat trouwens eventjes om, met Hollands accent. Dat doet hij elke dag en telkens voegt hij eraan toe. ” Let goed op uw goederen, er kunnen zakkenrollers aanwezig zijn in het station of op deze trein. ” Dat vertelt hij trouwens ook elke dag. In het Nederlands, in Polderfrans, Oorlogsduits en ook nog eens in een soort Engels.
Deze trein is onderweg al in Schiphol, Den Haag, Rotterdam en nog wat steden gestopt, maar enkel in Antwerpen wordt er gewaarschuwd tegen gauwdieven. Crime city. Het vervult me steeds weer met trots. Wat zijn we, Antwerpenaren, toch groots, grootser, grootst. Ook in de misdaad.

Read Full Post »

Onze wagon verandert in een stoelendans. We zijn net vertrokken uit Dordrecht. Ik zit nog maar aan de eerste regels van dit blogje of plots staat iedereen recht, aangespoord door een wat slanke dertiger. Ernstig, maatpak, een brilletje en een aanmanende stem.
“Ik zou maar van plaats veranderen. Er is hier net een stel opgestapt, ze hebben hier een tas gelegd en zijn dan weer snel afgestapt.” Hij zegt nog net niet” “bom”, maar het effect is het zelfde. Er zijn duidelijk geen helden in deze wagon. Iedereen kiest snel het hazepad.
Ik klap mijn laptopje dicht, langzaam en sloom,maar diep in mij vastberaden. Twijfel even of ik nu helemaal vooraan of achteraan in de trein ga zitten, maar in ieder geval zo ver mogelijk weg van het verdachte tasje .
Ik volg gedwee de leider en stap naar de volgende wagon. Als een echte kapitein verlaat ik als laatste het rijtuig, 50 lege zitplaatsen en een bom. De deur sluit en nog voor ik goed en wel de volgende wagon instap zie ik een lege plek naast een oud kennis van mij. Het is jaren geleden dat ik Firmin nog gezien heb. En hij nog net iets langer mij niet. Hij zit diep weggezakt te lezen in Tertio. God zal hem dus wel beschermen denk ik terwijl ik hem bijna voorbij loop. Bijna, ik aarzel, kies ik voor de verre veiligheid van de laatste wagon of voor een leuk, explosief, weerzien.
“Hey Firmin” hoor ik mezelf zeggen. “Ha die Evert, hoe gaat het?” De keuze is als vanzelf gemaakt. Ik zet me neer op de lege plek op risico van mijn eigen leven. “ Ontploffen doe je toch niet alleen” denk ik heldhaftig.

Read Full Post »

Een droomverjaardag

Verjaren is niet leuk, ook al wil ik het zo vaak mogelijk meemaken. Kadootjes helpen hier niet veel bij maar hoe meer hoe liever. Amelie Poulain, de cd, en dan vooral nummertje 4. Dat was mijn dochter Ans haar troost bij het ouder worden. Het heeft meer dan drie maanden geduurd voor ik nummertje vier ontdekte maar het helpt. Niet zozeer bij het oud worden, maar bij het treinen. Tussen Antwerpen en Rotterdam kan ik het zowat dertig maal beluisteren geholpen door wat vetraging.
Telkens weer nr 4 met gesloten ogen. Zalige muziek. Treinen wordt plots wegdromen en voelt als zachtjes kabbelen. Ik dobber in een roeibootje op een Engels Lake. Wilgentakken treuren minzaam neerbuigend boven het water. In de verte komt er een bloemenjurkje aangeroeid, met strooien hoed en een prachtige meisjes glimlach. Haar blonde lokken wuiven me vriendelijk toe. Ik vaar naar de kant en leg aan in Montmarte. Ik slenter de heuvel op. Kasseien glinsteren in de zon en de schilder schildert mijn restaurantje. De ober zet een tafeltje voor me buiten, mijn water smaakt naar champagne. Kinderen spelen op het plein en Amelie Poulain gaat maar door. De oude dame veegt haar stoepje mooi. Wenen is op zijn mooist. Een zolderkamertje licht op in de duisternis. Ik zie een meisje haar balletpasjes oefenen. Mijn koets klettert door de besneeuwde straten. Een dekentje houdt me warm. Ik voel .. me brutaal tot stand komen. Rotterdam.

Read Full Post »

Een perronlief

De stationschef kondigt een extra vertraging van 20 minuten aan. Het meisje naast me kirt van geluk. Voor de vijfde maal nu al. De trein laat al bijna anderhalf uur op zich wachten. Het is koud op perron 3, ijskoud. Reizigers kreunen en zeuren. Behalve Sylvie. Ze houdt Ben’s handjes vast, lacht,tatert en is droef tegelijk. Ze wil niet dat Ben vertrekt, ook al is het maar een weekendje lang. De liefde is nog pril en een weekend veel te lang. Uitwuiven is een droeve plicht, maar vandaag lijkt het op een feest. Heel onschuldig, een knuffel hier en daar, een blosje af en toe, wat verliefde woorden en een voorzichtige zoen. Ze hoopt dat de trein nooit komt. Elk uitstel van afscheid proeft als champagne. Het verandert perron 3 in een zomerse lusttuin. Toch die ene tegel.
Dit wil ik ook! Ik wil een perron lief. Gewoon wat praten, verlangen, in de ogen kijken, onschuldig knuffelen. Het dagelijkse wachten verzachten. Elke dag een beetje gelukkig zijn. Geen wisselstoring brengt me nog in de war, pech of geen pech, mijn perronlief wijst me de weg.
Het voelt aan als een uitstekend plan voor Perron 3. Blond bijvoorbeeld, of niet eens. Diepblauwe ogen en een stralende lach.

Nu nog een plan bedenken voor als de trein onderweg vertraging heeft.

Read Full Post »

Who lang?

Hoe lang moet je stilstaan met je trein, zonder verwarming, in de vrieskou, vooraleer je de kranten haalt. Eén uur 15 minuten zal wel niet voldoende zijn. Maar om mijn blog te halen volstaat het. Gisteren 75 minuten stil gestaan met zicht op de buitenwijken van Roosendaal. Zonder zeuren. Je bent een held Evert! Weer maar eens!

Read Full Post »

Older Posts »