Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2010

Azieligzoeker

Mijn oren vriezen van mijn hoofd en dan weer terug eraan. Mijn tenen sterven centimeter per centimeter. Ik wacht en wacht op de zoveelste vertraagde trein. Nu al zeventien minuten. Rotterdam sneeuwt. Het station biedt nauwelijks opvang. Ik voel me asielzoeker, zeventien minuten lang. Geen plek, geen warmte, een station dat me liever kwijt dan rijk is.
Ik ben waardeloos als asielzoeker,een nul. Een bleiter. Zeventien minuten Rotterdam-centraal lijken een eeuwigheid koude en ellende. Respect voor de echte en sterkte en warmte en volhouden!

Advertenties

Read Full Post »

De God van de pipi

Elke ochtend trekt de trein een spoor van ellende door het land. Een zee van gloeiende stoplichten, van verveelde jongeren met fluovestjes en ellebogen, hangend op gesloten barelen en van een lange rij van zuchten vloeken en ongeduld in aangedampte auto’s. Elke dag zorgen gesloten overwegen voor vervlogen dromen, opgejaagde ambtenaren, zoenen die nooit meer gegeven zullen worden, gemiste afspraken, strafstudies en nooit geboren kinderen. Levens nemen plots een heel andere wending.
Allemaal door en voor mij. Omdat mijn trein de wereld eventjes klieft, “Zij konden bij elkander niet komen.”. Ik voel me machtig, zalig! Elke dag ben ik een beetje God. Die God die ingrijpt in andermans leven. I love it !
Tot ik hier zelf voor de gesloten overweg sta. Heel erg gesloten. De goederentrein nestelt zich voor onze neus, niet zo maar voor eventjes maar een hele poos en dan nog een tijd. Plots zit ik zelf in een vloekende aangedampte auto en een dringende. Ans moet dringend en Jojo dringend in de overtreffende trap.
Het gevloek maakt plaats voor gekreun. “Ik kan niet meer.” Billen worden dichtgeknepen. Handen zorgen voor een dubbele wand. God maak dat die slagboom omhoog gaat, of geef hen een piemel. Het waterpeil stijgt, “ik kan niet meer” klinkt almaar luider, maar de trein veroert geen vin. Nochtans is de redding geen 500m van hier. Je kan Jojo’s kamer zien, mocht er tenminste geen trein tussenstaan.

“Please, Laten we dan via de Eugene Street rijden, 5 miles om,” Ik wring me uit de rij wachtende, maak rechtsomkeer, scheur door de Fisher Avenue. Negeer stoplichten en voorrangsregels. Vlieg door het tunneltje. Ik heb een goddelijke missie. De laatste bocht Greene Street in wordt op twee wielen genomen, redding is nabij. Ans roept me wat toe en Jojo ook al. Door het gieren van de remmen versta ik haar nauwelijks. Wablieft? “Eigenlijk moet ik al niet meer”

Read Full Post »

Schondalig

Prince ligt languitgestrekt op een schapenvachtje. Op een rode leren fauteuil sufjes om zich heen te kijken. Hij rijdt eerste klas en zijn bazinnetje ook. Voor minder doe je het toch niet. De trein is overvol, de reizigers staan nieuwsgierig om het beest heen. Staan, want de zitplaatsen zijn uitverkocht. Zijn bazin leest ondertussen haar krant. “De Morgen”. Je weet wel die progressieve krant voor links geörienteerde mensen. Die eerste klas rijden en honden prinsheerlijk laten zitten terwijl mensen er berustend rond rechtstaan.

Read Full Post »

Toeval bestaat niet

Zeventien kilo bagage en een hippe rugzak vliegen door de gangen van Zaventem. Ik hang er hijgend achteraan. We rennen zo snel mogelijk achter mijn dochter en slechts zestien kilo bagage aan ,de roltrappen af, de ticketbalie voorbij op naar de trein van 16u39 richting Leuven.
Triomfantelijk springen we om 16u38 het perron op net onder het bordje dat een vertraging aangeeft van zestien minuten. Ik heb nog net voldoende zuurstof om te berekenen dat we onze aansluiting zullen missen en een uurtje moeten wachten. Dan maar via Brussel-Noord naar Antwerpen. Het echte begin van een hoop spoorellende. Drie treinen, drie vertragingen. Bagage die plots het dubbele lijkt te wegen. Aansluitingen die ik voor mijn veel te lange neus zie wegrijden. Dit kan geen toeval zijn. Dit is mijn zalig vakantiegevoel zo snel mogelijk de nek omwringen. Geen beter middel dan de trein. Het begon trouwens al op Newark.airport. Daar hebben we een kwartiertje gewacht op een trein die alle drie minuten rijdt. Leugenaars zijn het die Amerikanen, dat van die terreurdreiging zal dan ook wel overdreven zijn en Obama bestaat al helemaal niet.
Om kwart na zes nemen we uiteindelijk in Berchem de trein van kwart voor zes. Opgepropt in het halletje, aangedampte ramen richting home. Ik leun tegen een jongen met een handtasje waar New York op staat en verderop staat een meisje met een boodschapzak met Times Square. Het lijkt wel de Newyorkse metro, dit kan geen toeval zijn. Alleen die Times Square-tas die lijkt me verouderd, met de foute Billboards. Daar schitter ik nu immers, tussen mijn dochters. Sorry Coca Cola.

Read Full Post »

Sylvia kirt, ze schuifelt heen en weer, kijkt verbaasd om zich heen en slaakt wilde kreetjes. Het is haar allereerste keer en ze is er helemaal opgewonden van.
Half internet staat vol over de eerste keer. En vooral met plaatjes en filmpjes van al die volgende keren. Maar voor Sylvia is het allemaal nieuw. Ik kan het nauwelijks geloven.
Ze is diep in de twintig, heeft half de wereld al gezien, heeft haar eigen auto, loopt al sinds haar twaalf maanden, heeft twee diploma’s, een rijk gevuld sexleven, fantaseer ik toch, spreekt drie talen, maar heeft nog nooit met de trein gereden.
Vandaag is ze op weg van Greensboro, NC naar Washington,DC. Eerste keer Witte Huis, Pentagon en de Amtrak train.
Ik heb moeite om het te geloven, de eerste keer trein is vaak al voor je hebt leren lopen, je eerste woordjes kan zeggen of hebt leren zwemmen of fietsen. Definitly not before the white house ,sex and diploma’s. Maar hier staat de wereld duidelijk op zijn kop. Fietsen kan ze immers ook nog niet.

Read Full Post »