Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2009

de vuilbak-kes

blogbis 007

Aaw! Wat een kutvuilbak, welke dubbelgedraaide idioot hangt zo’n vuilbakje nu voor je zetel in plaats van opzij. Hoeveel blauwe plekken heeft die ontwerpknul wel niet op zijn geweten. Hoe kan je nu zo fucking stom zijn. Eén of andere polderboer met overlegsyndroom, waarschijnlijk. Of zo’n arrogante keessmoel, zo’n oranjesupporter met pindakaas tussen zijn oren. Zo’n rijtjeshuislulletje dat met veel geblaat zijn kwartje persoonlijkheid verbergt. Zo’n participerende woordenspuwer  en regelneef met konijnentanden en het verstand van zoute drop. Een oliebol die rapporten vreet en met een chipknip in zijn reet loopt. Een vuile maar dan wel echte vuile klootzak dus.

Zo dat lucht op!

Read Full Post »

Meestal rijd ik s’ochtends ik naar het heldere Noorden, hard werken. S’avonds keer ik terug naar het frivole Zuiden, het land van zomaar. Maar deze week lijkt de trein wel westwaarts te rijden, de Far West, de zee in. Treinen is eensklaps gevaarlijk.  Al de ganse week worden we gewaarschuwd voor zakkenrollers. Securitylui bewaken de perrons. Controleurs controleren. Ik ben extra alert als ik indommel. Ik droom van dieven en actiefilms. Ik voel plots een hand op mijn schouder en schrik op uit mijn moeizaam dutje. Meneer, zegt een politiemond onder een donkerblauwe pet, Meneer als u slaapt moet u uw arm rond je rugzak slaan, veels te gevaarlijk, hij is zo meegezakkenroldEr zit niets van waarde in, pruttel ik tegen, al wat ik heb is mijn kussentje. En dat bewaak ik met mijn lijf en leden, zelfs als ik slaap. Dan steek ik het stiekem diep weg onder mijn hoofd. Niemand die het ongemerkt kan jatten.

Read Full Post »

zoek naar jezelf

Ik klap mijn notebookje dicht. Ik heb net een lange brief geschreven naar Becky, getypt in feite. Dan is het misschien geeneens een brief maar gewoon een nieuw document, vol fouten door het schokken van de trein. Mijn levensverhaal eindigt bij het binnenrijden van Rotterdam. En er moet nog zoveel verteld worden, ik ben nog steeds kinderloos, er is nog zoveel dat Becky moet weten als ze het al ooit te weten komt. Oorspronkelijk was het begonnen als mail. Maar het werd al snel een postmaster@mail.hotmail.com  Delivery Status Notification (failure). Ik heb minstens zeven adressen geprobeerd, underscore, puntje, geen puntje maar hij raakt nooit verder dan mijn pc. Ik heb uren gegoogeld op zoek naar een spoor van Becky Holcombe, haar kinderen of haar Charles, maar ik geraak geen meter dichter bij, geen beetje mailadres, geen teken van leven. Zou ze dan nooit bestaan hebben, heb ik haar maar gedroomd, is ze dan nooit gaststudente geweest? Was ze geen jaar lang mijn AFS-zusje? Al wat me nog rest is een ouderwets postbus adres en de hoop dat ze zelf ook opzoek is naar mij. Ze hoeft mijn naam maar in te tikken en ze komt onmiddellijk op deze blog. Of vanaf nu haar eigen naam. Komaan Becky ga op zoek naar jezelf!

Read Full Post »

Uberhaupt

De trein gedraagt zich als een nukkige stier,met ochtendhumeur. Hij weigert verder te rijden dan Roosendaal. We moeten overstappen. Als protest beloon ik me met een zitje eerste klas. Ik recht mijn rug, leg mijn kraag goed en luister met twee woorden. Naar de belangrijke heer naast mij, naar zijn telefoongesprek weliswaar… Ja ik moet daar uberhaupt toch nog even langs.... . Uberhaupt, dat heb ik in geen eeuwen meer gehoord. Zo’n sjiek woord, echt eerste klasse taal. Ik zou het uberhaupt wat vaker moeten gebruiken

Read Full Post »

OUDerschap

Ik geraak niet verder dan pagina twee van de krant. Ik voel me wegglijden naar een oververdiend dutje. Eén oog al halfdicht en met een diepe geeuw trek ik mijn schoenen uit en leg mijn voeten languit op de zetel over mij, netjes op het artikel dat ik aan het lezen was. Als een soort bladwijzer. Ik schaam me niet echt om mijn kousen met Popeye motief, enkel een beetje om de gaten erin. Mijn linkerteen ligt midden een foto die ik enkele uren voordien zelf nog in de krant heb geplaatst. Ik veeg als het ware mijn voeten aan mijn eigen werk. Een prachtige foto overigens. Twee Marokkaanse grootouders zitten weggedoken in een rode sofa trots te genieten van hun spelende kleindochter. Ze wonen onder hetzelfde dak. De reportage gaat over allochtone bejaarden. Ze verouderen zelden of nooit in een bejaardenhuis. Hun kinderen zouden het niet kunnen aanzien dat de ouders in een home terechtkomen en vinden het niet meer dan normaal dat ze zelf voor hun ouders zorgen. Ik heb zo’n beetje het gevoel dat mijn kinderen er ook zo over denken. Dat ze er al naar uitkijken als het ware. Ik hoop enkel dat ze later niet onderling bekvechten om voor ons te mogen zorgen. In dat geval zullen we wel elke week wisselen hoor. Co-kinderschap als het ware!

Read Full Post »

Doortrapt

Het is veeeeeeeeeeeels te warm vandaag, veel te warm voor een tiende mei, tenminste veel te warm om in de trein kruipen. Ik sta dan ook moederziel alleen te wachten op het perron. Sta! Naast mij zit nog wel een stevige dame op haar eigen persoonlijk zitje. Ze heeft haar Ikea keukenopstapje meegebracht tegen de vermoeidheid en de tijd doodt ze met sudoka’s. Wat een ervaren reizigster. Op alles voorzien en één en al rust tot de trein het station binnenrijdt. Dan verandert ze eensklaps in een spurtbom. Ze rent naar de eerste wagon, zet het opstapje netjes in het midden van de voorste wagondeuren, reikt een oude grijzende dame de hand, de linkerhand, onderwijl ze met haar rechterhand een ruikertje bloemen uit haar handtas grijpt. Nog voor de oude dame goed en wel van haar opstapje is verdwijnen ze in een diepe omhelzing. Moederdag!!

Read Full Post »

De Kameleonjaren

 

Het reizen valt me zwaar deze ochtend. Extra zwaar. Niet zozeer vanwege mijn nu al tweede week voltijds werken, “God dit kan toch niet de bedoeling geweest zijn,” en ook niet vanwege een nieuw record aantal vertagingen deze week, iets waar ik voorlopig weiger over te schrijven. “Het zal hen leren!” Vandaag tors ik het gewicht der jaren op mijn schouders. Ik tors het eigenlijk in een kartonnen doos. Tien kilogram boeken of wel meer. Tien kilogram de Kameleons.. Tonnen avonturen van Hielke en Sietse, duizend kilogram jeugddromen. Honderden kilometers fietsen om het laatste nieuw verhaal op te halen, tientallen pagina’s stiekem verder bladeren op zoek naar het volgende prentje, uren en uren van kindergeluk.

kam1

De meesten onder jullie kennen waarschijnlijk niet eens deze jeugdboekenreeks. De waanzinnig spannende avonturen van de tweelingsbroers Klinkhamer in Friesland. Jullie weten niet eens wat een prauw is, en dat vader Klinkhamer smid is. Doodjammer en meer dan een jeugdzonde! Ik koester de doos, het testament van mijn jeugd, een lijkkistje met stoffige boeken, ze staat trots naast me en rijdt richting Friesland, nu ja Rotterdam voorlopig. Mijn moeder wou ze uit haar rekken, wie ze hebben wil die mag ze komen halen, ze zijn te erg tot stof en as aan het vergaan, ze geuren zoals alleen oude boeken kunnen geuren. Een hoop huismijt gemengd met een berg schimmel en duizenden en duizenden lettertjes.

Iemand van de kinderen misschien, alhoewel veel te stoffig, dus de versnipperaar of de kringloopwinkel. Tot ik ontdekte dat één van mijn collega’s Kameleonkenner is. Vandaag verhuizen ze dus naar Paul, maar niet zonder eerst er zelf nog wat in te lezen.

kamvolletoer

 

Pagina 18 bijvoorbeeld van de ‘de Kameleon op volle toeren.’……….iemand bezig met het lossen van een praam met modder. Het was Gerben. “Hallo Gerben!” riep Hielke. ” Word je niet te warm?” Gerben keek verrast op en riep dan terug : “Kameleon ahoy! Kan ik met jullie meevaren?” “Welja!” riep Hielke, en Sietse stuurde naar de praam. “Hallo schippers,”begroette Gerben hen toen ze naast zijn schuit meerden…………………

…. en pagina 19……….” Toch is het niet zo warm als een paar jaar geleden,” merkte Gerben op. “Toen is de hele spits van de toren gesmolten!” ” Hij fantaseert maar wat, mijnheer!” riepen Hielke en Sietse. ” Dat doet hij altijd!” “Jullie weten er niets van, kleuters!” riep Gerben quasi verontwaardigd………....

… en pagina 20,….. De potten en pannen lagen aan scherven op de polderdijk. “Meindert heeft pech!” riep Hielke…………misschien moet ik maar eens van vooraf aan beginnen lezen.. Zalig. Ik had mijn oudste toch Hielke moeten noemen ook al is het een dochter en Lukas Kees, naar de boezemvriend van de tweelingsbroers of Gerben, de stalknecht. Wat ligt Rotterdam vervelend dichtbij. Ik ben nog maar aan pagina 52. Weet je, ik neem ze vanavond gewoon terug mee. Paul die kan nog wachten, die heeft ze toch allemaal driedubbel en mijn moeder hoeft dit niet te weten, zij leest deze blog niet. En dan nog, ze kan toch niet willen dat ik mijn kinderjaren zomaar achter me laat en dan nog wel in Rotterdam.

Read Full Post »

Older Posts »