Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for maart, 2009

Amen

Help ik ben dood aangetroffen, nog tijdens mijn leven. Ik ontdek net in mijn zoektermen dat er iemand op deze blog terechtgekomen is door op ‘  Evert Hermans  Overlijden’ te zoeken. Welke engerd wil er mij dood ?

Advertenties

Read Full Post »

Hey Boss

Vandaag ben ik een uurtje vroeger vertrokken op het werk. Zo’n dingen gebeuren. Op de trein zie ik heel wat mensen die s’ochtends met mij naar Rotterdam zijn afgereisd. Ik neem dus blijkbaar normaal een trein te laat terug. Dit moet ik dringend aan mijn baas vertellen!!!

Read Full Post »

erianoilliM godmulS A

volgens mij ging de film over treinen en toestanden en ook wel heel erg veel over stations. En het ging ook nog over de lach van Latika, in het station van Mumbai bij een rood oranje trein. Ze speelt de mooiste lach van de wereld na. Benieuwd of de warme gevoelens wederzijds waren. Ze kon in ieder geval niet naast me gekeken hebben in de zaal. Ze hoefde maar even van het scherm op te kijken om mij te zien glimmen van trots. De film werd als het ware  gereflecteerd op mijn voorhoofd. A Slumdog Millionaire in spiegelbeeld. Apetrots dat ik hier met mijn ganse familie zit.

De vorige familiefilmtrip lijkt me al eeuwen geleden maar volgens de kids maar een jaar of vijf zes. Altijd dat tegenspreken. Bovendien vonden ze dat de film niet eens over treinen ging. Stelletje betweters. En ze waren vooral ontroerd door de kindacteurs. Zo naief!  Ze vonden het een prachtfilm en hadden geen tijd om me te zien blinken.  Ze merkten niet eens hoe verlangend ik keek naar Latika en vooral naar onze volgende filmtrip binnen vijf zes jaar, een kleine eeuw dus. Ze voelden niets van mijn verbazing en geluk. Tieners horen met andere tieners naar de film te gaan. Ze vonden het niet eens erg dat ik de ticketten had betaald. Ik ook niet. Ik voel me ook Millionaire.

Read Full Post »

op moeders schoot

Ik ben op zoek naar een degelijk woord voor ‘ het tweede meest spannende’.  Het op één na spannendste moment is of mijn trein vertraging heeft. Zoiets ongeveer. Het meest spannende is wie er naast me komt zitten. Vandaag is het weer zo’n hoogdag. Kort zwart haar, een spannende jeans, hoge hakken en een mysterieuze onbevangen blik, als dat al zou bestaan tenminste! Kortom de aanhef van een romantische filmkomedie. In een knappe regie beginnen zij en ik te lezen, achteloos. Ik stoer in mijn gratis krant en zij in de ….Knipmode. My god, de Knipmode. Hier eindigt het perfecte scenario. Alle spanning is er uit. Maar het kan nog erger!

brei Nog voor de grens haalt ze haar breiwerk boven. Deze film zakt als een pudding ineen. Het voelt eensklaps aan alsof ik naast mijn moeder zit.  Dat geeft natuurlijk ook wel een warm gevoel. Maar toch anders.

Read Full Post »

Wat zou jij doen mocht je een dame capoeira zien dansen, zo helemaal alleen, zo ergens in het Centraal-Station van Antwerpen.

Ik denk dat ik er stiekem fotootjes van zou proberen maken.

ka1        ka3        ka4

Read Full Post »

Little Suzy

klok   De Aldi, je weet wel, de Ryanair van de supermarkten verkoopt deze week een ‘ Wellness Klokradio ‘. What the fuck! Na de ganzelever een tweede opdoffer in mijn Aldigeloof. Een Wellnesswekker. Ik weiger te weten wat het is en hoe het werkt. Op de verpakking lijkt het of er een David Hamilton dame uitspringt om je wakker te masseren, groene thee te schenken en je yogamatje uit te rollen.

  Opstaan sucks, ook met de Wellness Klokradio.  De dreun om hem af te zetten is waarschijnlijk de enige therapie  die dit wekkertje opwekt. Het is belachelijk, nee het is intriest. Dit is een nieuw dieptepunt van onze ontspoorde consumptiemaatschappij en we hebben de kredietcrisis nog niet eens verteerd. Aan alle naievelingen die denken dat ze hiermee een goed gevoel hebben gekocht: Wake up!

Read Full Post »

Afscheid van een boek

Hij geeft zich onverschillig over…onverschillig.

Met deze zin eindigt ‘De dief en de honden’ van Nagieb Mahfoez, Egyptisch schrijver die in 1988 op 77 jarige leeftijd de Nobelprijs won.  Het is met de Nobelprijs zo’n beetje als met de Oscars. Ze geven me een misplaatst gevoel van kwaliteit en vertrouwen. Daarom denk ik dat mocht ik één van beide winnen, ik de prijs aanstellerig zou weigeren. 

‘De dief en de honden’ is een uitgave van Rainbow Pockets, nog uit de vorige eeuw, betaald in Belgische franken. Het heeft me niet enkel twee eeuwen gekost om het uit te lezen, het boek heeft er ook zowat de hele wereld voor moeten afreizen. Ik ben de afgelopen 20 jaar niet op stap geweest zonder Nagieb Mahfoez. De dief was mijn trouwste metgezel en de honden natuurlijk ook . Vooral vanwege de 176 pagina’s.  Een minimaal aantal pagina’s voor een maximaal intellectueel imago. De roman is op vier continenten geweest. Getreind gevlogen gevaren, getuktukt in Bangkok, geraft in de Pyreneëen. Leeuwen getrotseerd en honderden bikini-dames. Op citytrip in Barcelona, op toilet in Lesotho waar geen toiletten zijn, op restaurant in Parijs. Tientallen grenscontroles gepasseerd, afgetast door de Amerikanen, dit is het veiligste boek ter wereld.

dief1Maar deze week is hij gestorven in mijn handen. Onverschillig geeft de dief zich over .. aan de dood. Het is een lange doodstrijd geweest van bijna twintig jaar. Een doodstrijd van 176 pagina’s deze week eindelijk voorgoed ingezet in Bergamo en stilletjes gestorven op de trein even voorbij Dordrecht. Vandaag reist hij voor het laatst mee. Hij staat netjes rechtop mijn klaptafeltje, als laatste eerbetoon. Klaar om voorgoed weggeborgen te worden en nooit meer gelezen . Tenzij u hem wilt lenen. Hij is nog nooit in Oceanië geweest.

Read Full Post »

Older Posts »