Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for oktober, 2009

weduwNAAR

oud3 oud2 oud1

Met zacht jaloerse blik monster ik Kasper. Hij knippert even vriendelijk en wijs met de ogen naar me en leest vervolgens rustig verder in zijn betere boek. Tegenover mij zit de ideale weduwnaar. Zo wil ik ook oud worden. Zo wil ik later ook reizen met een rode trekkersrugzak en af en toe een stukje met de trein en veel wijsheid. Ik wil ook terug naar de natuur, alle volkeren ontmoeten, stappen in Schotland, zalm grillen in Noorwegen en met Pocahontas dansen. Ik bestudeer zijn houding, zijn blik, zijn grijze haren en fluwelen snor en beslis dat hij enkel Kasper kan heten. Ik imiteer zijn mimiek, ik strijk me net zo door de haren en hou mijn vergrootglas op hem. Ik denk dat hij richting Fjorden rijdt met een ommetje langs de Waddenzee.

Zijn rugzak is half gevuld met herinneringen. Hij is al te lang weduwnaar en heeft zonet afscheid genomen van zijn kinderen en kleinkinderen. Zijn oudste dochter heeft nog snel een lunchpakket in zijn handen geduwd en een ontroerende brief. Die bewaart hij voorbij het haardvuur. Ik voel dat het zo gelopen is, ongeveer toch.

Want mijn droombeeld verbrokkelt. Ik wil eigenlijk helemaal geen snor, bedenk ik me. ik hou niet van snorren en ook niet van sterke drank. Ik zie hem slurpen aan een Jagersflesje met cognac. Vroeg in de ochtend al. Op een tafeltje ligt een een beigige hoed. Tot mijn verbijstering hangt er een Duits vlaggetje op. Ik wil eigenlijk helemaal geen Duitser zijn en ook niet afstappen in Roosendaal zoals Kasper. Wie wil nu wandelen in Roosendaal. En eigenlijk wil ook niet echt weduwnaar zijn. Ook niet zo’n klein beetje.

Advertenties

Read Full Post »

De jeugd van tegenwoordig

“Wat een ellendig weer en nu moet ik nog te voet naar huis ook.” De jongen en ik stappen samen gelaten de trappen op in Mortsel, de regen tegemoet. Op zoek naar nog meer medeleven vervolgt hij “Mijn fiets is gisteren gestolen, niet genoeg op slot”

” Oei “ zeg ik troostend.

 “Waarom moet mij dat toch weer overkomen” zucht hij “Ik haat mezelf. Al 18 jaar verlies ik alles, vergeet ik alles , wat een sloddervos, wat een miserie.”

“Nou als het dat maar is !”spreek ik hem streng toe ” Zo moet ik al meer dan 45 jaar door het leven”

 

Read Full Post »

Welkom Brigitte

Wat ooit begon als een ” Hey vrienden, Kathleen is uit Amerika overgevlogen, het is veel te lang geleden dat we elkaar nog eens gezien hebben. Laten we samen uit eten gaan!” mail, ontaarde in een regelrechte blogfanmeeting in een Italiaans restaurant in Boechout.
Na het obligate , “Hey”, met Amerikaans accent, “dat is lang geleden”, ging het gesprek enkel nog over wissels, locomotieven, spoorverbindingen en uurregelingen. Over verlaten perrons en thalyssen, over oude-God en controleurs.
Tot plots de ‘vrienden van de treiner’ tribute veranderde in een hier sta ik in mijn billenbloot moment. In de vrieskou .Zo voelde het althans aan.
“Zeg Evert, ben je nog wat verloren na je muts je drie broeken, je hart en je Esprit vestje?”  vraagt mijn vurigste fan. Brigitte schrikt lijkbleek op. Ze is wel getrouwd met de treiner maar geen lezend lid.
Wat? En jij zegt mij dat niet. Wat spook jij allemaal uit op die trein? ”
Mijn broek hing al halverwege mijn billen.
Amerika deed, de vredelievende stijl van Obama in gedachte, nog een verzoeningspoging en verandert van onderwerp:
“Hoe is het eigenlijk met de blog van jullie Charlotte ?”
” Wat heeft ons Charlotte een blog
? ” bliksemt Brigitte.
Daar stond ik gans naakt, ontredderde vrienden, verbijsterde obers, verstijfde pizza’s.
“En ik weet daar niets van” bliksem-bliksem.
Het voelde aan als een ontspoorde trein.
Ik probeer nu eindelijk mijn broek terug op trekken met wat linkjes naar alle verloren voorwerpen en de blog van onze oudste dochter. Alhoewel, je hoeft eigenlijk niets te lezen, Brigitte. De vrienden zorgen wel dat je op de hoogte blijft. Daar kan geen blog tegen op !

Read Full Post »

scouts3 scouts2 scouts5

 

De ochtendstond heeft vandaag heel veel drukte in de mond.  Meestal sta ik stiekem op, hang wat boven de wastafel, prop een wafel binnen en sluip in alle stilte het huis uit.  Maar vandaag is het anders. Vandaag moet Ans om 7u in het Centraal station zijn. Antwerpen natuurlijk. En haar vriendin die blijven slapen is ook. Voor een scoutsontbijt op de dag van de jeugdbeweging.

Zij vertrekken weliswaar eerst met de fiets  naar Lier en ik rij in mijn luxe auto naar Mortsel. Maar treinen doen we nadien allebei richting Centraal. Ik juich haar graag nog even de stuipen op het lijf met mijn voorstel: ” Als mijn trein vertraging heeft kom ik wel even naar je zwaaien.”  

“No way”  bijt ze me toe terwijl ze me nog snel een banbliksemende blik toewerpt voor ze op haar fiets springt.

Wat een moment van blijheid overvalt me dan ook als ik bij aankomst merk dat die onwaarschijnlijke kuttrein richting Amsterdam deze ochtend weerom afgelast is. Dit wordt een uur balen en dwalen en verstoppertje spelen met mijn dochter . Sportief  verwittig ik Ans met een sms. Kkkrea zijn de letters die ze me onmiddellijk terug smst.  Ik zet me achter een pilaar, mijn gsm in aanslag, en tel driehonderdrientwintig scoutsmeisjes en twee jongens tot ik  plots mijn lievelingsscoutsmeisje voorbij zie komen. Discreet maak ik een fotootje als bewijs dat ik haar vredig heb laten passeren, stil en zonder te zwaaien. Trots op mijn ‘ ik kan mijn dochter loslaten’ houding  maar net op dat moment draait Ans zich om,  schrikt en wuift dan maar heel voorzichtig met haar pink.  Ik pink terug. Blij verdwijnen we uit elkaars zicht.  Ans blij dat niemand iets gemerkt heeft, ik blij dat ze me betrapt heeft.

Read Full Post »

Het meisje tegenover me tuurt nu al een ganse rit strak naar buiten, haar neus bijna tegen het venster gedrukt.  Ze gluurt, staart en bewondert. Ofwel maakt ze een zeer grondige studie van het voorbijflitsende landschap ofwel bewondert ze gewoon de hele tijd al haar eigen snoetje.  Met haar schoonheid zou ik ook wel een ganse rit naar mijn spiegelbeeld staren. Mij rest er echter enkel een grondige studie van het wijdse weidse landschap. In de druilerige regen.

Read Full Post »

Het zit van binnen

Zo af en toe verjaar ik wel eens. Dat overkomt u vast ook wel een keer. En af en toe in het kwadraat krijg ik wel eens een geschenkje. Meestal zijn ze het verrimpelen erg waard. Ik geef mijn geheugen graag voor een verjaardagscadeau, ik lever wat graag mijn lenigheid in voor gestreepte kousen of een portefeuille, mijn levensjaren voor een das.
Dit jaar ben ik door het dolle heen met mijn nieuwe gsm. De goedkoopste die er te vinden is op de markt, de tweedehandsmarkt inbegrepen weliswaar. Een bedrag van nauwelijks twee cijfertjes groot. Het geschenkje ligt nu al een maand te wachten op ingebruiksname. Maar het lukt me niet, het afscheid lukt me niet. Geketend aan mijn oude toestel, de op één na goedkoopste gsm op de markt. Totaal versleten, afgebleekt, met toetsen waar het eelt van mijn vingers afdruipt. Geen hond die ik nog versta aan de lijn, geen mens ook niet. Kortom een waardeloos hoopje plastiek met koperdraad. Maar de inhoud is zoveel belangrijker dan het uiterlijk. Zo verdedig ik ook mijn eigen bestaan. Het gaat om de diepere ik, de inbox. De smsjes, maximum 160 lettertekens vol boodschappen en hartsgeheimen, bevelen, onschuldige en schuldige dates, knipogen en excuses. Het is een prikkelbox vol herinneringen en verwachtingen.
Ik wil ze nog niet uit mijn geheugen. Daarvoor ben ik nog niet vaak genoeg verjaard. Ze onthouden lukt me dan ook weer niet. Ik vrees ze voorgoed kwijt te zijn als ik van toestel verander of erger nog dat ze in handen vallen van een volgende gebruiker. Iemand die op de rommelmarkt gecharmeerd is door mijn overjaarse model. Wat moet die met al mijn geheimen en vooral wat doet hij er mee. Ik wil de cover van Dag Allemaal niet sieren.

Daarom ben ik van een onschuldige treiner verandert in een overijverig blokbeest. Van een buitenstaarder naar een fanatiek inboxgluurder. Ik leer ze uit mijn hoofd, nog 79 te gaan. Ik staar de ganse rit naar het schermpje van mijn mobiel en herhaal van Antwerpen tot in Rotterdam mijn berichtjes. Althans de eerste 20 letters. Vaak is het eerste stukje van wat ik zie voldoende om de zwoelste herinneringen op te roepen of de akeligste drama’s. Ik blader fanatiek door de voorpagina van mijn inbox. Ik ben nog niet verder dan bij de A. De A van één van mijn dochters, van mijn beste vriendin, van anonieme afspraakjes.
De A van
-Joe
-Heej, niet wenen hé
-Yes,fiesje
-Doe dat goe he pevert!
-Goede morgen beste v
-Flo is absoluut de max
-Hoera Flo is geboren
-Ela!zonihe
-Klaar
-Kaka
-Hej papa, 4 chocomelle
-Inderdaad ik eis nu he

 

smsS smsd smsst 
smsh smsxsmsY

 

….. En nog zoveel meer enkel van  de A alleen al. Mijn hoofd past nog nauwelijks in de wagon. En er komt maar geen eind aan. Terwijl ik dit schrijf loopt er weer eentje binnen. Twee zelfs.
van een A natuurlijk :
-Ni genoeg geld
-kunt ge effe belle?

sms4 smssms1

Read Full Post »

deze ochtend ter hoogte van Essen

-Dames en heren tengevolge een defect aan de locomotief heeft deze trein een vertraging van bijna 45 minuten. Wij danken u voor uw begrip!
-Rot op, klootzak. Ik heb helemaal geen begrip meer. Liegebeest!

Read Full Post »

Older Posts »