Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2009

Dag Koninginnedag

Stomme Suzuki. Net nu ik deze ochtend zo’n mooi bericht over Koninginnedag heb geschreven. Sprookjesachtig en prinsheerlijk. Dan post ik het volgend jaar wel, maar ja, volgend jaar is er misschien geen Konginnedag meer.  Dat zeggen mijn collega’s toch of ook geen blog meer.  Stomme stomme Suzuki.

Read Full Post »

Mexico 09

Nog geen twee berichten terug meld ik jullie trots dat heel Japan deze blog mee leest, maar nu vermoed ik dat de ganse wereld mij stalkt. mask2Sinds ik hier enkele dagen terug fotootjes van stofmaskers postte, lijkt het plots of het een wereldwijde mode is geworden.

Read Full Post »

Miss Roosendaal zet zich naast me, hoe kan dat nou, zomaar op een maandagochtend en er is voor en achter mij ook nog een stoel vrij. Kort blond haar ware misschien nog beter geweest maar voor de rest is dit de perfecte ochtenddate. Vrolijk dartel en o zo mooi. En kijk eens, ze draagt ook nog mijn lievelinsrokje, zo’n plooirokje met heerlijk gekleurde bollen, sinds kort ben ik er dol op, sinds ik haar er daarnet mee op het perron zag. En zo lekker van juiste lengte, van juiste korte eigenlijk. Ik smelt er voor, ik word er helemaal week van en vind dat ik haar dan ook goedemorgen moet zeggen, Ik draai mijn lippen voorzichtig in haar richting, mijn hoofd volgt gedwee.  Nog voor ik mijn eerste letter  gevormd heb blaast ze een licht ochtendbriesje naar me toe. Man dit …stinkt! Dit is walgelijk.. dit ruikt naar discotheek zonder ventilatie, dit is een vleesgeworden rookkot. Ze geurt als een bende Poolse behangers op zondagochtend. Ik wil weg van mijn plaats. Red me, want ik ben helemaal niet zo snel  smoor-verliefd.

Read Full Post »

De voorbije dagen heeft deze blog meer lezers uit Japan dan van eigen bodem. Het is blijkbaar toch wel een voordeel als je de teksten niet verstaat.

Read Full Post »

Je kan Tokio niet sneller bezoeken dan met de trein. Lekker bovengronds. Er zijn tientallen stations en er is zelfs een soort ‘loop’ door Tokio, de Yamanote-line. Die rijdt in een cirkeltje en stopt bij de belangrijkste wijken van de stad. Zo rijdt die nu al jaren eindeloze rondjes, enkel de bestuurder wordt af en toe vervangen denk ik. Reisgidsen raden deze lijn wel eens aan als eerste kennismaking.

fiets11Je kan ook met de metro, maar die rijdt diep onder de grond en is vooral niet in mijn railpas inbegrepen. Wil je Tokio iets grondiger bezoeken kan je natuurlijk ouderwets rondwandelen, maar de allerzaligste manier is met de fiets. Je rijdt gewoon op het voetpad, dat doen ze allemaal, ofwel stappen alle voetgangers op het fietspad, kan ook. Vandaag rij ik alsof het fietspad er eerst was. Ik slalom, rinkel me te pletter, jaag massa’s Japanners op, negeer kersenbloesems en zwier me tussen de auto’s. Dit is echt waw, vet. Ik heb de tijd van mijn levensamen met de schrik van mijn leven. Ik snok aan mijn stuur, gooi me opzij,  gierende remmen schrikken Tokio op, probeer zelf ook nog te remmen maar maak een draai van meer dan 180 graden, een soort Yamanote- loop op de fiets. Ik hap naar lucht, een sprankel zuivere lucht en wrijf mijn masker uit mijn ogen. Dit kan niet zijn!

Hij bestaat, hij bestaat echt! De wand met beurskoersen. Dagelijks krijgen we op de krant foto’s van de beurskoersen uit Tokio. Ik dacht dat hij fake was, in een studio stond, zoals alles toch in Japan. fiets3Meer zelfs, de fotograaf bestaat ook echt. Ik sta nog niet goed en wel stil of de fotograaf van het persagentschap Reuters duikt op. Opgeschrikt door mijn gierende remmen waarschijnlijk. Hij neemt de beurswand in zijn vizier en start zijn dagelijkse shoot. In het land van namaak fotograferen ze nog steeds echte boekentassen, parapluutjes of wandelstokken met echte Japanners er aan vast, liefst zo oud mogelijk. Behalve vandaag dan.

fiets2

Read Full Post »

Het is lekker druk deze ochtend, alsof de lijn Brussel-Amsterdam plots erg populair is geworden. Ik zoek me snel een plekje. Een mooi opgetutte twin heeft een plaatsje vrijgehouden voor mij, volgens mijn versie van de feiten althans. Ik tuur wat door het venster, kwestie van de twin wat sluikse aandacht te geven, maar ben toch vooral blij met het zicht op ‘mijn’ vlakkeland. Zelden was ik zo verheugd met een bonte koe, een molentje of zelfs een tuinkabouter. Na dagen van enkel zicht op huizen en huizen en nog eens honderd kilometer huizen en appartementen en dan weer huizen, doet de Hollandse ruimtelijke ordening me deugd. Het geluk is van korte duur echter, nee van veel te lange duur in feite. Het landschap wordt me te eentonig nu het niet meer veranderd. We staan immers al meer dan een kwartier stil net voorbij Roosendaal.

wacht12Veertien dagen Japan hebben mij het fenomeen vertraging doen vergeten, niet éénmaal, niet één minuut,ook al rijdt er een veelvoud aan treinen. Met een bijna beangstigende stiptheid. Je hoeft je ook niet naar een plaatsje te wringen, je wacht netjes aan de aangeduide stip. Daar stopt de treindeur mooi voor je neus of je kont als je op dat moment net achterom kijkt.. Met een bijna beangstigende stiptheid. Je kan blindelings opstappen en er is meer, er is de vriendelijke catering, de ruime zitplaatsen, de korte uniformrokjes, de kersenbloesem de 300km per uur en de ruime keuze aan toiletten.

toilet2Je kan zomaar kiezen uit de plasbak, het Japanse toilet of het toilet Western style. In Japan durven ze daar wel eens een gebruiksaanwijzing bij voegen.. Bovendien zijn er dan nog aparte wastafels om even je handen te wassen of sommigen hun voeten waarschijnlijk.

Read Full Post »

Wat een gedoe!

Na een lichte aarzeling stap ik op de Narita-express. Met een knikkend knietje als het ware. De maskers geven de trein immers een hoog kapingsgehalte maar moedig trotseer ik de terreurdreiging. naritaIk heb ook geen keuze als ik nog tijdig op de luchthaven wil geraken. Bovendien zijn die maskers vooral tegen een pollen-allergie. Met een veilig gevoel laat ik me dan maar aan 250 per uur naar Narita voeren. Wat mij betreft mag de trein trouwens doorrijden naar Zaventem. Lekker comfortabel en veilig.

Het grote gevaar dreigt immers seffens. Vliegen. Zo lijkt het toch. Wat een gedoe. Mijn bagage wordt uitgebreid gecontroleerd en nadien mijn handbagage, mijn laptop, mijn paspoort, mijn broeksriem, mijn kleingeld, mijn vuile zakdoek en mijn erg verdachte haarborstel. Vervolgens nog  een kruisverhoor en een kruiscontrole. Dagelijks schuiven miljoenen mensen aan bij de scanner, ettelijke Brantano’s aan schoenen worden gechekt, er zijn hier meer handtastelijkheden dan in duizend en één nacht. Jammer dat ik hetero ben, denk ik in Heathrow, wanneer ik bijna uitgekleed wordt door de veiligheidsagent. Er worden miljarden geïnvesteerd in irisscanners, minitandpasta’s, waakhonden en securitaspetjes. Uren aan oponthoud omdat er mogelijks een terrorist in ons schuilt. Hoeveel zouden dat er eigenlijk wel zijn, een handjevol?  Hoeveel knapen dromen ervan zichzelf en mij erbij te laten ontploffen. Zouden er zoveel dames zich in de lucht willen laten vliegen? Ze halen wel een superrendement, die enkelingen. Ze hoeven niet eens een vliegtuig op te blazen. Ze kosten ons sowieso al fortuinen, houden duizenden veiligheidsmensen in de ban en zorgen dagelijks voor honderden mensenlevens aan aanschuiven. Sterk!

Read Full Post »

Older Posts »