Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for februari, 2011

Help ! Dit was voor de grap!

Ik ren de trap af, in een ultieme poging om de trein alsnog te halen. Een verdomde collega houdt me nog snel even staande en legt de kraag van mijn jas goed. ‘Zo‘ zegt hij ‘Dat is beter’. Wat attent, en wat handig. Daar is niets verdomds aan. Daar wil ik mijn trein best voor missen.
‘Wil je niet met me trouwen?’ roep ik hem spurtend na.
Hopelijk ziet hij er de humor van in.

Read Full Post »

rimpelsex

Ik zet mijn lettergrootte op 5 en draai mijn scherm diagonaal naar het raam. Ik tik stiekem mijn blogje in. Bang voor meelezers. Het lijkt of ik nog steeds naar Sex and the City aan het kijken ben. Na Mad Men heb ik de dvd box Sex and the City geleend, season 1. Ik krijg net twee afleveringen gezien per traject. Lekker languit wegdoken bekijk ik de reeks. De trein lijkt wel naar New York te rijden. De aflevering begint met veel city maar het wordt alsmaar meer sex. Bij elke bedscene draai ik mijn scherm wat meer weg van de andere reizigers. Ik hang met mijn hoofd bijna door het raam. Tot het bloot voorbij is. Dan kruip ik weer recht en zet mijn film terug op volledig scherm.
De dame naast me probeert mee te gluren. Ze doet me denken aan mijn oma. Nepbontmantel, statig ,rimpelig en de handtas stevig op haar schoot. Een flinke zeventiger. Dallaskijker. Ik gun haar een blik op de reeks, het is een onschuldige scene in een bruine kroeg, geen centimeter bloot maar plots wel veel gore praatjes. Het gaat over fuck and blowjob and golden shower. En het staat allemaal in koeien van letters in de ondertitels te lezen op mijn scherm. Ik schrik me een bommahoedje als ik besef dat oma veel gepijp en vaginaal geweld meeleest. Ik sla rood uit, klap mijn scherm dicht en kruip diep in mijn hoekje onder mijn muts.
‘Jammer!’ zucht oma ‘Ik hou wel van vuile praatjes’

Voetnoot
’S avonds vertel ik hoe vervelend het wel is om naar Sex and the City in de trein te kijken.
‘Och’ troost mijn dochter me ‘Voor zo’n beetje bloot hoef je je toch niet meer te blozen de dag van vandaag. Maar dat jij op jouw leeftijd nog naar Sex and the City kijkt, in het openbaar, dat is pas beschamend. Vet fout!

Read Full Post »

Van correcties en prostaten

‘Meer kanker bij vroeg kale man’, titelt het NRC. ‘Vroeg kale mannen hebben een twee keer zo groot risico later in hun leven prostaatkanker te krijgen.’ Wat een kuttekrant, van de collega’s moet je het hebben. Ik gooi mijn krant door het raam van de trein, of tenminste toch ertegen. Wat een prettige terugreis. Wat een kankerstreek. Mijn kaarten zijn gelegd, mijn toekomst ligt vast. De strop hangt rond mijn klo… . Mijn droeve lot staat op pagina negen van het eerste katern.

Ik eis morgen een rechtzetting van de collega’s. Als ze nu gewoon even schrijven dat er een fout stond in de krant. Het volstaat in de rubriek correcties en aanvullingen even te vermelden dat een wetenschappelijk onderzoek eerdere vastellingen rond prostaatkanker weerlegt. Het hoeft maar twee zinnetjes lang te zijn. Een leugentje om bestwil. En dan hoef ik me nooit meer zorgen te maken.

Read Full Post »

Uitmuntend

De ochtendstond heeft Mentos in de mond. Antwerpen-Centraal geurt naar munt deze ochtend. Het is zalig kuieren in het station, uit alle richtingen waait je een heerlijke tandpasta geur tegemoed. Vier blonde engeltjes, het kunnen ook hostessen geweest zijn, in witte bontjassen delen aan alle reizigers een pakje Mentos uit. Twee suikervrije bonbons die dan ook nog eens goed zijn voor de keel.
Het station lijkt wel een Turks café waar mannen achter dampende muntthee kaarten alsof hun leven er van afhangt. Antwerpen-Centraal baadt in een zelfde muntwolk, maar dan zonder de kaarters, de theeglazen en de Turken.
Mijn ochtend kan niet meer stuk, en de trein komt bovendien op tijd. Blijgezind en hipperfris stap ik in. Een geur van valse gebitten en stinkende adems verpest mijn roes. Lieve Engeltjes kunnen jullie bij jullie volgende actie voortaan in Brussel ook muntbonbons aan de reizigers uitdelen?

Read Full Post »

Rode Kaken

Trots, wat ben ik trots. De krant ligt de hele rit nu al opengeslagen op pagina 57, rechter kolom. Voorbijgangers probeer ik achteloos de krant onder de neus te duwen. Telkens weer laat ik ze op de grond vallen.

Ik begrijp plots de ouders van topssporters. Ik voel me één met hen. Op pagina 39 in de zelfde krant staat een interview met Pierre Kompany, de vader van Vincent. Ze hadden net zo goed mij kunnen interviewen, volgende keer misschien.
Wij vaders van zonen. De mijne staat immers ook in de krant, voor het eerst. Het is nog niet echt eerste klasse voetbal, maar het is bij één van zijn eerste optredens al onmiddelijk krantennieuws. Terecht, pagina 57 met een vet kopje :

Rode Kaarten : … 76’ Herman (B)

Jammer van de schrijffout.

Read Full Post »

auto kerkhof

Ik zwaai nog even naar mijn auto ten afscheid. “Het ga je goed mijn vriend.’’
Want vandaag mag ik dood gaan. Ik ben geboren met een vervelende knobbel. Een ‘ik moet klaar zijn voor wat er komen gaat’ knobbel. Al dertig jaar parkeer ik mijn auto zodat ik vlot uit mijn parkeerplekje kan wegrijden. Achterwaarts erin opdat ik voorwaarts weg kan. Achterwaarts in de garage, zodat ik makkelijk kan vertrekken. Met de neus bergaf, dat helpt bij het starten. Nooit even snel een plekje inrijden. Altijd zwoegen, draaien, keren om het nadien makkelijk te hebben. En al dertig jaar bedenk ik me dat het misschien voor niets geweest zal zijn. Je weet wel, de dag dat ik doodga.
Ik zal er mijn leven lang spijt van hebben dat ik die dag voor niets heb zitten wroeten, zonde van mijn tijd. Doodzonde. Doodjammer. Behalve vandaag dus. Het was deze ochtend een seconden-race. Ik hoor de trein al aan komen terwijl ik de laatse bocht nog moet nemen. Ik scheur de parking op. Rij de auto tegen het hek aan, voorwaarts, spring eruit en ren naar de trein. Ik wring me tussen de deuren en zwaai nog even naar mijn wagen. “Help, ik moet vanavond achterwaarts vertrekken of gewoon rustig doodgaan.” Vandaag kan het. Spannend.

Read Full Post »

Miss-lukt

We hebben Antwerpen-Centraal nog niet goed en wel verlaten of de dame links van mij haalt haar oogschaduw boven, nagellak, deo, potloodjes; de start van een megaschminkbeurt.
‘Maar als ik je een goed raad mag geven mevrouw, stop daar mee. Het is weggegooid geld.’

Read Full Post »

Older Posts »