Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2011

Mad about Mad Men

Geen tijd om te bloggen. Mad Men gaat voor. Mad Men, het eerste seizoen. Om half zeven ’s ochtends kruip ik achter mijn computerscherm voor nog maar eens een aflevering. Of zoals meestal, het vervolg van één of andere afgebroken aflevering. Ik ben nog niet op mijn bank gezeten of mijn scherm floept op. Donald Draper neemt de treinwagon in. Hij is Art Director in een reclamebureau, knap, womaniser, ondoorgrondelijk en zijn leven is één avontuur. De tijd vliegt ,de trein ook. Tot acht uur. Dan word ik bruusk uit het Manhattan van de jaren 60 weggerukt. Uit een wereld van drank roken en gewillige vrouwen. Niets van dit alles in mijn leven. Het voelt aan alsof ik veel te vroeg geboren ben. En het voelt ook alsof de lichten in de zaal aangaan halverwege de film.

Ellendig is het, ik haat aankomen in Rotterdam Centraal, het rukt me uit de spannendste intriges, uit innige omhelzingen en hilarische momenten,weg van mijn whiskyglas. Half suf klap ik mijn scherm dicht, haast me door de wagon en spring nog net op tijd op het perron. Of net te vroeg. Liever zou ik verder treinen in mijn blauwe zeteltje tot helemaal aan het einde van de reeks. Zonder tussenstops. En dan in allerijl terug.

Terug naar de bibliotheek. Op zoek naar deel 2. Kan er iemand zo snel mogelijk die gaan ontlenen. En nooit meer terugbrengen. Red me van mijn verslaving. Haal me weg uit Manhattan. De reeks maakt me gek. Dat is zowat het enige waarin ik op ‘the real’ Mad Men gelijk.

Advertenties

Read Full Post »

Tears in Zaventem

-“En? Heb je geweend?” vraagt mijn zoon met aandrang.
-“Nou, ik heb toch een dikke vette traan moeten wegpinken!”
-“Moest Charlotte dan niet wenen als ze dat zag?”
-“Nee hoor, die heeft dat niet eens gezien, die was nog niet geland. Er was een vlucht uit Ethiopie en daar zaten twee jonge ouderparen op die hun adoptiekindje waren gaan halen. Toen ze de aankomsthal binnenstapten maakten de wachtende families er een echt feest van. Met toeters en bellen en veel applaus en knuffels en cadeautjes en tranen. En dan kon ik toch niet achterblijven. Zo ontroerend. Ik was zelfs een beetje jaloers.”
-“Nou dat vind ik toch maar raar hoor, voor je eigen dochter laat je geen traan en voor die peutertjes wel”
-“Ik denk dat het in de kleur zit jongen. Mocht mijn dochter na een half jaar als een lief klein zwartje zijn teruggekeerd uit Amerika, ik denk dat ik dan ook wel zou geweend hebben.”

Read Full Post »

a=b + b=c : a=c

Treinen is steeds een beetje reizen
Reizen is op zoek gaan naar zichzelf
dus is treinen op zoek gaan naar zichzelf

Zo was het vroeger toch. Reizen was een zoektocht naar zichzelf, de confrontatie met zijn diepere ik. In vreemde landen, jezelf terugvinden. Samen met veel zon, palmbomen, exotische culturen en bikinistranden.
Elke dag trein ik honderden kilometers op weg naar mezelf en Rottterdam. Diep in Alexanderpolder hoop ik een tipje van mijn sluier op te lichten.
Een zware ellenlange speurtocht, van vertragingen, koude perrons, overvolle treinen en broodjes kroket.
Maar het kan ook makkelijker vandaag. Je kan gewoon op zoek naar jezelf via google.
Met grootste voorzichtigheid en respect tik ik mijn eigen naam in op Google.
Help. Verschrikkelijk, Schokking! De treiner op 1 en mijn eigen dood op 2. Ik ontdek nu pas dat ik in 2005 ben overleden. Dood. Na lange ernstige gezondheidsproblemen. Rust in vrede lieve Evert.
Al dat reizen heeft niet veel geholpen, eenmaal googlen leerde zoveel meer over mezelf.
Een mens moet toch even wennen aan zijn eigen overlijdensbericht. Maar het ergste vind ik toch dat mijn dood pas op twee staat in de zoekresultaten.
Na ‘De Treiner’. Hate you Treiner.
Als ik nog eens sterf hoop ik dat mijn dood op 1 staat.
Zou er tegen dan iemand van jullie dat even kunnen nakijken.

Read Full Post »

Dagmerrie

Ik zie Brigitte in de verte al staan, vrolijk taterend met de postbode, onderwijl ze een stapeltje post doorbladert. De zon schijnt zoals ze dat enkel op een zomerse tropendag doet. Ik zie tot mijn verbazing de postbode plots naar binnenstappen. Ik geef nog een extra trap op mijn pedalen en rij Brigitte bijna onderuit. “Wat doet die kerel in mijn huis?”
“Oh, maar die vult de pot met mayonaise aan.”
”He?”
“Ja, wij hebben een abonnement lopen bij de postbode, elke week vult hij onze sausen bij”
“Ben je gek,” roep ik ongelovig, terwijl mister postbode met een halve pot mayonaise terug naar buiten komt en de trein in Roosendaal stopt. Help , wat een vervelende droom. Ik schud mezelf wakker. Wat eng, ik hang half suf in mijn zetel. Ik kan me niet herinneren ooit eerder gedroomd te hebben op de trein. En het hoeft ook niet meer te gebeuren. Toch niet over postbodes en mayonaise. Rot op kerel.
Wat een nare droom. Ik ga op zoek naar een Freudiaanse verklaring, een mengeling van jaloezie, seksuele spanningen en angsten. Maar moet je weten, onze postbode is een vrouw!

Read Full Post »

go basketter go

Drie valiezen, een handtas en dertien paar voeten eromheen. Wat een drukte om kwart voor zeven s’ochtends. Ik voel dat perron 22 vandaag een plek van afscheid is. Ik hoor iets van 6 uur vliegen en Klm en altijd goed weer.

Iemand vertrekt, voorgoed. Of toch een beetje voorgoed. Het moeten de basketsloefjes zijn, beslist de Sherlock Holmes in mij al snel. De andere meiden dragen boots. En die met de handtas is opa en zonder handtas oma, en de vriendinnen zijn er dus ook en nog een stuk of wat broers. De papa en mama lijken gescheiden, want het zijn er teveel. En de trein komt almaar dichterbij.

Antwerpen-Centraal traant. Vette knuffels dikke zoenen, blinkende ogen, de valiezen worden ingeladen en het meisje stapt in. Sherlock was right. Twaalf paar handen zwaaien haar uit. Nee het is een elftal. Ik zie dat er ook een jongen mee opgestapt is. Verdorie die had natuurlijk zijn eigen ouders en vrienden. Ik had het moeten weten. Hoe heb ik daar nu toch overheen kunnen kijken. Le Coq Sportif. Hij draagt ook basketters.

Read Full Post »

Het jaar is amper een week oud en ik heb mijn absoluut hoogtepunt als “de treiner “ al achter de rug. Dank zij het hoogtepunt van twee andere reizigers weliswaar.
De Belgische regeringsonderhandelingen krijgen nauwelijks aandacht in de Nederlandse kranten maar een betrapt koppeltje in de treintoiletten wordt overal breed uitgesmeerd.

Eindelijk, ik bedoel eindelijk na twee jaar pendelen sex in de trein. Ik niet, in mijn trein niet, maar het stond wel in mijn krant. Eindelijk kan ik me volledig laten gaan op mijn blog, eindelijk tientallen nieuwe lezers, welkom aan de treinfetishisten.
De goede zeden zijn ontspoord, er is op de foute fluit geblazen en het verkeerde gaatje geknipt. Vervoering.

En toch en toch en toch is het vies, zo vies, tenminste in de treintoiletten. De treintoiletten zijn altijd vuil en smal. En koud. Kamasutra hoofdstuk12, staande stand met neusknijper.

En dat wordt dan nog eens tweevoudig bestraft. Je komt er niet zomaar met een standje van af. Een dubbele boete zowel wegens zedenschennis als wegens gebrek aan respect voor de reiziger. Helden zijn het volgens mij, martelaren van de liefde.
U bent alvast verwittigd. Als u plots wordt overvallen in de trein door de drang om een kind te scheppen, om samen je liefde verder te laten leven in de geboorte van een nieuw wezentje, wees dan voorbereid op een dubbele straf. Deze liefde wordt duur betaald.
Alhoewel, dat is zo’n kind toch best waard.
Maar please niet in de toiletten.

Read Full Post »

WAROEM

Wat is er leuker dan zomaar een cadeautje?
Alles!
Enkele weken terug kreeg ik zomaar een cadeautje van An, wat aardig. Zomaar voor onderweg op de trein. Zo attent. Vijfhonderdenéén vragen met een mooie blauwe kaft er rond. Vragen die tot inzicht leiden. Vragen die het leven op de trein draaglijker maken.

“Vragen stellen is de essentie van vooruitgang, van het inzicht in onszelf,” vertelt het voorwoord. Nou ik heb nog nooit zoveel vooruitgang geboekt als op deze ene rit.
Het boekje begint al met een eerste allesomvattende vraag
Wie ben je?
Alvorens hier op te antwoorden blader ik wat verder
Zou je je leven over willen doen?
Tja, Op naar de volgende vraag dan maar
Waar baseer je jouw beslissingen op?
Pff, volgende,
-Wat is de meest intense beleving in je leven?
-Kun je huilen waar anderen bijzijn?

Dat is een makkie, eindelijk.
Wanneer kom je in aanvaring met je geweten?
Ik word behoorlijk onrustig van al die vragen, en van geen antwoorden te weten.
Vertrouw jij jezelf voor 100%?
pff
Voel jij je thuis in je eigen lichaam?
Nee hoor, het is een beetje eenzaam, mijn thuis is veel te groot.
Wat betekent hebzucht voor jou?
STOP! Ik kan er niet meer tegen, stop met al die vragen. Ik blader als een bezetene door mijn bundel.
Wanneer kun je ‘vreemdgaan’ aanvaarden?
Veel te veel vragen over sex. Blijkbaar verkoopt dat ook in vragenland.
Wat is leven vanuit liefde?
Ik weet het niet, stop met vragen, laat me met rust.
Vraag na vraag blader ik, zucht ik, kreun ik, hoofdpijn ik .
Kun je jezelf verliezen?
Ja natuurlijk, in dit boekje!
Hoe ga je om met de grenzen van je bestaan?
Geen idee, red me , neem dit boek van mij af. Please! Als een verslaafde gek lees ik ze allemaal, tot de laatste vraag toe.
-?
Maar het helpt me geen meter verder, ik stik in al dit vraagsel. Nooit was ik zo vertwijfeld, nooit had ik zelf zo een prangende vraag :
Wanneer krijg ik het boekje met de antwoorden?

Read Full Post »

Older Posts »