Het lijkt wel oorlog in Antwerpen Centraal. Twee reuze vuilbakken,vermoedelijk met scherpschutters in, en een strak rood lint blokkeren de weg naar de roltrap. Een verbodsteken en daaronder een schreeuwerig bordje gevaar geklemd tussen tien uitroeptekens waarschuwen de reiziger voor verder onheil. Gevaar voor wat? Waarschijnlijk het gevaar om zijn aansluiting te missen.
Geplaatst in centraal station | Getagged centraal station, gevaar | 1 reactie »
Mijn professionele overstap naar Nederland heeft mijn leven meer dan overhoopgehaald. Ik ben ondertussen geëvolueerd van lichtgewicht naar zwaargewicht, niet zozeer professioneel als wel fysiek. En dat zonder lekker eten, waarschijnlijk teveel karnemelk en kaas. De trein krijgt me nog met veel moeite tot in Rotterdam getrokken. Ik neem de helft van de vertragingen voor mijn rekening.
Ik heb heimwee naar mijn atletisch lichaam van voorheen. Ik wil niet wachten tot 1 januari met goede voornemens, ik begin er nu al aan. De eerste stap is gezet, ik praat erover! Ik schrijf erover, ik lees zelfs over diëeten. Ik ben goed bezig! Ik ben me bewust van de extra kilo’s en vooral, ik koop Sultana koekjes.
Niet lang geleden publiceerde het Standaard Magazine het verhaal van een vermageringswedstrijd tussen twee oud collega’s van me, Tom en Peter. Het leek meer op spekschieten, dan op een objectief verslag. Vermageren ging als vanzelf, de kilo’s vlogen er af, één groot succesverhaal, echt vet.
Ze hadden niet eens zo veel minder gegeten, gespreid was het toverwoord. De ganse dag door. Sultana koekjes daar draait het allemaal om. Heb je een beetje honger ,eet je gewoon even een Sultanatje tussendoor. Zeg nooit meer Sultana trouwens. Het leek meer een gesponsorde vermageringskuur en een grote leugen! Samen met mij is de kwaliteitsjournalistiek daar blijkbaar ook op de trein gestapt.
Massa’s Sultana’s heb ik gekocht, mijn schuiven puilen uit. Alle smaken alle kleuren alle merken. Een nooit gezien aantal bosvruchten met exotische appel en rozijnen extracten verorber ik. Er is geen braambes meer te vinden in Nederland, ze liggen allemaal in mijn schuif, het bosvruchtenalarm is afgeroepen.
Maar heel die koekjestherapie werkt voor geen meter, voor geen kilo. Omgekeerd zelfs. Hoe meer koekjes ik eet, hoe minder dat het me precies helpt.
Geplaatst in dieet, vermageren | Getagged De Standaard, dieeten, koekjes, sultana, vermageren | 5 Commentaar »
Nederland leest. Terwijl in Antwerpen de boekenbeurs weerom een record aantal bezoekers, sorry kopers, probeert te paaien, deelt de Nederlandse openbare bibliotheek rond deze tijd van het jaar een gratis roman uit. Dank zij de hoofdsponsor NS. Niemand verdient dus Oeroeg, de debuutroman uit 1948 van Hella S. Haase meer dan ik. De roman duurt ook maar een treinrit lang. Zowat ter hoogte van Dordrecht lees ik “De tijd zal het leren”, de slotzin van Oeroeg, Wij zijn nu ondertussen zestig jaar later en ondertussen zou Hella het nu wel stilletjes aan moeten weten. En heel Nederland samen met haar.
Dit is al de achtenveertigste uitgave, zij krijgen dit gratis exemplaar aan de straatstenen niet meer gesleten. Stapels smokkel ik de grens over maar het mag niet baten. Er is nauwelijks enthousiasme voor Oeroeg, ik zelf trouwens ook niet. Niet dat het geen goed boek is, maar vroeger was alles toch beter. Zeker vorig jaar.
Toen was ‘Twee Vrouwen’ van Harry Mulisch het cadeauboek. Ook wel aardig maar deze ‘ Twee vrouwen’ zorgen vooral voor een record aantal bezoekers van deze site. Dagelijks belanden er een beetje massaal lezers op deze blog dank zij zoektermen als ‘lesbische vrouwen, lekkere vrouwen, lekkende vrouwen’, de L vrouw kortom.
Ik lijk wel de portaalsite voor Lesbisch Vlaanderen en mannen op zoek naar Lesbisch Vlaanderen. Wat moeten deze zoekende mens trouwens teleurgesteld zijn als ze op deze blog terechtkomen en mijn foto te voorschijn komt. Al hun verlangens zullen wel onmiddelijk getemperd zijn en hun driften afgekoeld. Gelukkig voor hen is er nu het nieuwe cadeauboek. Voortaan komen nog enkel de deftige zoekers naar Oeroeg op deze blog. Of zij die ‘ Help mijn vrouw is een hoer Oe god wat nu gedaan?’ googelen. Welkom aan jullie!
Geplaatst in literatuur, nederland | Getagged Hella S. Haase, oeroeg, lesbisch, twee vrouwen, nederland leest, cadeauboek | 1 reactie »
” Is deze plaats vrij mevrouw? “
” Nee sorry, onze vriend is efkes naar het toilet! “ antwoord één van de meisjes luidt, met diep Vlaams accent. Alsof iedereen zo hoognodig moest weten dat onze vriend zo hoognodig moest.
Het is behoorlijk druk en dus herhalen ze tot vervelens toe dat hij plassen is. En opnieuw en opnieuw. Hij had beter een andere moment uitgekozen dan Dordrecht station voor zijn sanitaire stop.
Het andere meisjes zet uiteindelijk ostentatief haar handtas op de vrije stoel, maar het mag niet baten. Men smeekt om het zitje, maar ze verdedigen hun territorium met aandoenlijke overgave. Het lijkt België-Holland wel. En opnieuw en opnieuw…
” Nee meneer, onze vriend is eventjes naar het toilet.”
De man kijkt vol minachting naar het tasje.
” Nou dan is die flikker zijn handtas wel vergeten mee te nemen.”
Geplaatst in Uncategorized | 3 Commentaar »
Geef mij maar de opwarming van de aarde, weg met alle klimlaatconferenties, laat het ijs maar smelten, kom op met die uitlaatgassen. Niets zo stresserend als de koude. Niets zo hatelijk als s’ochtends met muts en sjaal vertrekken en zonder muts en sjaal terugkeren. Het voorbije jaar ben ik drie mutsen vergeten.
Maar nu is het voorbij. Ik wil niet meer, ik wil ze niet meer vergeten, ik wil niet meer domme muts heten.Ik weiger mijn muts nog af te zetten in de trein. Niet voor de koning niet voor de controleur.
Het mag dan wel een belachelijk zicht wezen, en verdomd warm, maar dat heb ik er graag voor over. Ik reis trouwens in cognito. Ik trek mijn muts diep over mijn ogen, zo hoeft niemand me te herkennen. Ik zak dieper en dieper weg in mijn zetel en recht me enkel nog voor de controleur. Maar ik weiger mijn muts op zij te leggen. Ik steek ze eerst in mijn mond, maar het is erg moeilijk om goedemorgen terug te zeggen. Dan maar in mijn oor, alhoewel, ik versta die kaartjesknipper zo al nauwelijks. Dus geen betere plek dan in de neus. Het duurt immers niet langer dan één knip.
Geplaatst in muts, persoonlijk | Getagged klimaat, muts, opwarming van de aarde | 1 reactie »
Het is de week van de bongobons. Bongo duikt steeds weer op, tot in mijn blog, meermaals zelfs.
Vorig jaar heb ik de bons gegeven op mijn werk, na 15 jaar ontrouwe dienst. Bij mijn afscheid kreeg ik zelf de bons, Bongo bons weliswaar: Ontbijt met bubbels, cultuurweekend, wereldkeuken….Een boekenkast vol. Ik heb meer werk met mijn bons dan ooit met mijn werk.
Gelukkig springt Brigitte bij. Ze is deze week naar Delft, samen met haar moeder. Ze is gaan kijken of Nederland wel echt bestaat. In één vloeiende beweging heb ik mijn vrouw en mijn schoonmoeder het land uitgezet. Toch een straffe uitvinding, zo’n Bongo bon.
Geplaatst in familie, nederland, werk | Getagged bongo, delft | 1 reactie »
Ik ben hot, very hot op de arbeidsmarkt. Niet dat ik echt gevraagd word maar ik kreeg daarnet wel een mailtje van Bregje. Het is haar laatste werkdag bij Bongo. “Een half leuk jaar was het,” een leuk half jaar bedoelt ze . “Fijne collega’s, prettig werken en je geraakt er zonder trein, niets voor jou? “ besluit ze haar mail.
“Nee Bregje. Dat betekent dat ik zou moeten stoppen met treinbloggen, veel geld te verdienen, te jijen en te jouen en karnemelk.”
“Je weet niet wat je mist“ mailt ze dapper vol. ” Vette Vrijdag bijvoorbeeld“
“WAT?”
“Vette vrijdag. Op vrijdag vertellen we moppen, drinken bier en mailen vieze plaatjes. That’s Bongo man!”
“Waw!”
Ik wankel, ik proef het bier al, bloos van de vieze plaatjes die ik er me bij voorstel en lach met een ingebeelde mop. Ik ben nog niet uitgebloosd of daar komt de volgende mail al, met filmpje. Dit wordt een vette boel.
“Pff is het dit maar” mail ik haar teleurgesteld terug. “Ik heb al wel viezere plaatjes gezien, daarvoor ga ik niet van werk veranderen.”
“Geduld” antwoord Bregje, ” dit zijn de vieze plaatjes nog niet. Dit is hoe wij hier elkaar groeten.”
Geplaatst in nederland, persoonlijk, werk | Getagged bongo, kus, solliciteren | 2 Commentaar »
Ik lees mijn eigen krant zo half tussen wakker en slapen. Nog net wakker genoeg voor de voorpagina. In minstens de helft van de artikelen zie ik het woord onderzoek. Nog meer dan het land van kaas en klompen is Nederland het land van het onderzoek. Niets mag mysterie blijven, alles moet uitgeklaard, ontrafeld, besnuffeld en ontleed worden. Stel je voor dat er ook nog maar één waas van geheimzinnigheid over Nederland hangt. Eén onopgelost rapport. Eén moment van improvisatie.
Het onderzoeksyndroom slaat ook toe in mijn krant. In titels en combinaties, in alle vormen en kleuren, in hoofdletters en onderkoppen. Zevenendertig maal vind ik het woord onderzoek in de krant. En dan tel ik’Donder zoekt oplossing’ niet eens mee. Vast iemand die dit wel zal onderzoeken, en op 38 uitkomen of meer. Dat kan want ik heb me intussen al lang in’t slaap geteld.
Geplaatst in nederland, werk | Getagged krant, nederland, onderzoek | Leave a Comment »
We brengen een reportage over de Fyra in de krant, de nieuwe hogesnelheidstrein tussen Rotterdam en Amsterdam. Eigenlijk is het gewoon de oude trein op een nieuwe lijn. Voor zeven en een halve euro meer en een kwartiertje minder brengt hij je naar Amsterdam- Centraal. In de middagvergadering wordt de reportage voorbereid. Alle mogelijke invals en uitvalshoeken worden onderzocht. Ik draag mijn hoeksteentje ook bij.
“Ik zie de weinige reizigers vaak een kwartier op voorhand op de trein zitten. Ze zouden vroeger en goedkoper met de intercity van 16u42 in Amsterdam zijn.”
“Nou,” stribbelt mijn collega tegen “Als Wij Nederlanders voor luxe betalen willen we er ook extra lang van genieten”
Geplaatst in treinen | Getagged fyra, hsl, nederlanders | 1 reactie »
Een ochtendvergadering, een horizonvergadering en een nabespreking van de krant zijn me net van het goede te veel vandaag. Teveel praatjes. Het suist in mijn hoofd. Doodmoe val ik neer op mijn treinbankje. Ik wil alleen maar slapen en rust. De bank naast mij zit echter het wereldrecord Babbelwijf. Tussen Rotterdam en Antwerpen komen de koopjes van het Kruidvat aan bod, de prijs van het melk, Kempische boeren die overschakelen op zonneënergie, eerste klas vliegen naar Boedapest. De Belgische staat die weigert te besparen en dat hangt dan weer samen met eerste klas vliegen naar Boedapest, kinderen van politici die niet uit de schaduw van hun ouders geraken, die van Limburg daar en Tom Dehaene en er zijn er nog, het rapport van den Tim en Elisabeth die haar eerste woordjes zegt, wanneer zou ze de kans krijgen. Ademen gebeurt snel tussen twee lettergrepen door. Snot wordt opgesnoven om maar geen tijd te verliezen. Er moet immers nog zoveel verteld worden. De aanslag in Bagdad, noten, mussen, Obama, Noorse sokken.. . Zo’n tetterkont heb ik nooit eerder gezien, laat staan gehoord. En dat voor een man!
Geplaatst in Uncategorized | 2 Commentaar »
