Treinen is steeds een beetje bloggen! Bijna dagelijks slijt ik enkele uren op de trein. Uren van buiten staren, voor me staren en soms ook wel achter me.
” Nee sorry, onze vriend is efkes naar het toilet! “ antwoord één van de meisjes luidt, met diep Vlaams accent. Alsof iedereen zo hoognodig moest weten dat onze vriend zo hoognodig moest.
Het is behoorlijk druk en dus herhalen ze tot vervelens toe dat hij plassen is. En opnieuw en opnieuw. Hij had beter een andere moment uitgekozen dan Dordrecht station voor zijn sanitaire stop.
Het andere meisjes zet uiteindelijk ostentatief haar handtas op de vrije stoel, maar het mag niet baten. Men smeekt om het zitje, maar ze verdedigen hun territorium met aandoenlijke overgave. Het lijkt België-Holland wel. En opnieuw en opnieuw…
” Nee meneer, onze vriend is eventjes naar het toilet.”
De man kijkt vol minachting naar het tasje.
” Nou dan is die flikker zijn handtas wel vergeten mee te nemen.”
Geef mij maar de opwarming van de aarde, weg met alle klimlaatconferenties, laat het ijs maar smelten, kom op met die uitlaatgassen. Niets zo stresserend als de koude. Niets zo hatelijk als s’ochtends met muts en sjaal vertrekken en zonder muts en sjaal terugkeren. Het voorbije jaar ben ik drie mutsen vergeten.
Maar nu is het voorbij. Ik wil niet meer, ik wil ze niet meer vergeten, ik wil niet meer domme muts heten.Ik weiger mijn muts nog af te zetten in de trein. Niet voor de koning niet voor de controleur.
Het mag dan wel een belachelijk zicht wezen, en verdomd warm, maar dat heb ik er graag voor over. Ik reis trouwens in cognito. Ik trek mijn muts diep over mijn ogen, zo hoeft niemand me te herkennen. Ik zak dieper en dieper weg in mijn zetel en recht me enkel nog voor de controleur. Maar ik weiger mijn muts op zij te leggen. Ik steek ze eerst in mijn mond, maar het is erg moeilijk om goedemorgen terug te zeggen. Dan maar in mijn oor, alhoewel, ik versta die kaartjesknipper zo al nauwelijks. Dus geen betere plek dan in de neus. Het duurt immers niet langer dan één knip.
Het is de week van de bongobons. Bongo duikt steeds weer op, tot in mijn blog, meermaals zelfs.
Vorig jaar heb ik de bons gegeven op mijn werk, na 15 jaar ontrouwe dienst. Bij mijn afscheid kreeg ik zelf de bons, Bongo bons weliswaar: Ontbijt met bubbels, cultuurweekend, wereldkeuken….Een boekenkast vol. Ik heb meer werk met mijn bons dan ooit met mijn werk.
Gelukkig springt Brigitte bij. Ze is deze week naar Delft, samen met haar moeder. Ze is gaan kijken of Nederland wel echt bestaat. In één vloeiende beweging heb ik mijn vrouw en mijn schoonmoeder het land uitgezet. Toch een straffe uitvinding, zo’n Bongo bon.
Ik ben hot, very hot op de arbeidsmarkt. Niet dat ik echt gevraagd word maar ik kreeg daarnet wel een mailtje van Bregje. Het is haar laatste werkdag bij Bongo. “Een half leuk jaar was het,” een leuk half jaar bedoelt ze . “Fijne collega’s, prettig werken en je geraakt er zonder trein, niets voor jou? “ besluit ze haar mail.
“Nee Bregje. Dat betekent dat ik zou moeten stoppen met treinbloggen, veel geld te verdienen, te jijen en te jouen en karnemelk.”
“Je weet niet wat je mist“ mailt ze dapper vol. ” Vette Vrijdag bijvoorbeeld“
“WAT?”
“Vette vrijdag. Op vrijdag vertellen we moppen, drinken bier en mailen vieze plaatjes. That’s Bongo man!”
“Waw!”
Ik wankel, ik proef het bier al, bloos van de vieze plaatjes die ik er me bij voorstel en lach met een ingebeelde mop. Ik ben nog niet uitgebloosd of daar komt de volgende mail al, met filmpje. Dit wordt een vette boel.
“Pff is het dit maar” mail ik haar teleurgesteld terug. “Ik heb al wel viezere plaatjes gezien, daarvoor ga ik niet van werk veranderen.”
“Geduld” antwoord Bregje, ” dit zijn de vieze plaatjes nog niet. Dit is hoe wij hier elkaar groeten.”
Ik lees mijn eigen krant zo half tussen wakker en slapen. Nog net wakker genoeg voor de voorpagina. In minstens de helft van de artikelen zie ik het woord onderzoek. Nog meer dan het land van kaas en klompen is Nederland het land van het onderzoek. Niets mag mysterie blijven, alles moet uitgeklaard, ontrafeld, besnuffeld en ontleed worden. Stel je voor dat er ook nog maar één waas van geheimzinnigheid over Nederland hangt. Eén onopgelost rapport. Eén moment van improvisatie.
Het onderzoeksyndroom slaat ook toe in mijn krant. In titels en combinaties, in alle vormen en kleuren, in hoofdletters en onderkoppen. Zevenendertig maal vind ik het woord onderzoek in de krant. En dan tel ik’Donder zoektoplossing’ niet eens mee. Vast iemand die dit wel zal onderzoeken, en op 38 uitkomen of meer. Dat kan want ik heb me intussen al lang in’t slaap geteld.
We brengen een reportage over de Fyra in de krant, de nieuwe hogesnelheidstrein tussen Rotterdam en Amsterdam. Eigenlijk is het gewoon de oude trein op een nieuwe lijn. Voor zeven en een halve euro meer en een kwartiertje minder brengt hij je naar Amsterdam- Centraal. In de middagvergadering wordt de reportage voorbereid. Alle mogelijke invals en uitvalshoeken worden onderzocht. Ik draag mijn hoeksteentje ook bij.
“Ik zie de weinige reizigers vaak een kwartier op voorhand op de trein zitten. Ze zouden vroeger en goedkoper met de intercity van 16u42 in Amsterdam zijn.”
“Nou,” stribbelt mijn collega tegen “Als Wij Nederlanders voor luxe betalen willen we er ook extra lang van genieten”
Een ochtendvergadering, een horizonvergadering en een nabespreking van de krant zijn me net van het goede te veel vandaag. Teveel praatjes. Het suist in mijn hoofd. Doodmoe val ik neer op mijn treinbankje. Ik wil alleen maar slapen en rust. De bank naast mij zit echter het wereldrecord Babbelwijf. Tussen Rotterdam en Antwerpen komen de koopjes van het Kruidvat aan bod, de prijs van het melk, Kempische boeren die overschakelen op zonneënergie, eerste klas vliegen naar Boedapest. De Belgische staat die weigert te besparen en dat hangt dan weer samen met eerste klas vliegen naar Boedapest, kinderen van politici die niet uit de schaduw van hun ouders geraken, die van Limburg daar en Tom Dehaene en er zijn er nog, het rapport van den Tim en Elisabeth die haar eerste woordjes zegt, wanneer zou ze de kans krijgen. Ademen gebeurt snel tussen twee lettergrepen door. Snot wordt opgesnoven om maar geen tijd te verliezen. Er moet immers nog zoveel verteld worden. De aanslag in Bagdad, noten, mussen, Obama, Noorse sokken.. . Zo’n tetterkont heb ik nooit eerder gezien, laat staan gehoord. En dat voor een man!
Met zacht jaloerse blik monster ik Kasper. Hij knippert even vriendelijk en wijs met de ogen naar me en leest vervolgens rustig verder in zijn betere boek. Tegenover mij zit de ideale weduwnaar. Zo wil ik ook oud worden. Zo wil ik later ook reizen met een rode trekkersrugzak en af en toe een stukje met de trein en veel wijsheid. Ik wil ook terug naar de natuur, alle volkeren ontmoeten, stappen in Schotland, zalm grillen in Noorwegen en met Pocahontas dansen. Ik bestudeer zijn houding, zijn blik, zijn grijze haren en fluwelen snor en beslis dat hij enkel Kasper kan heten. Ik imiteer zijn mimiek, ik strijk me net zo door de haren en hou mijn vergrootglas op hem. Ik denk dat hij richting Fjorden rijdt met een ommetje langs de Waddenzee.
Zijn rugzak is half gevuld met herinneringen. Hij is al te lang weduwnaar en heeft zonet afscheid genomen van zijn kinderen en kleinkinderen. Zijn oudste dochter heeft nog snel een lunchpakket in zijn handen geduwd en een ontroerende brief. Die bewaart hij voorbij het haardvuur. Ik voel dat het zo gelopen is, ongeveer toch.
Want mijn droombeeld verbrokkelt. Ik wil eigenlijk helemaal geen snor, bedenk ik me. ik hou niet van snorren en ook niet van sterke drank. Ik zie hem slurpen aan een Jagersflesje met cognac. Vroeg in de ochtend al. Op een tafeltje ligt een een beigige hoed. Tot mijn verbijstering hangt er een Duits vlaggetje op. Ik wil eigenlijk helemaal geen Duitser zijn en ook niet afstappen in Roosendaal zoals Kasper. Wie wil nu wandelen in Roosendaal. En eigenlijk wil ook niet echt weduwnaar zijn. Ook niet zo’n klein beetje.
“Wat een ellendig weer en nu moet ik nog te voet naar huis ook.” De jongen en ik stappen samen gelaten de trappen op in Mortsel, de regen tegemoet. Op zoek naar nog meer medeleven vervolgt hij “Mijn fiets is gisteren gestolen, niet genoeg op slot”
” Oei “ zeg ik troostend.
”Waarom moet mij dat toch weer overkomen” zucht hij “Ik haat mezelf. Al 18 jaar verlies ik alles, vergeet ik alles , wat een sloddervos, wat een miserie.”
“Nou als het dat maar is !”spreek ik hem streng toe ” Zo moet ik al meer dan 45 jaar door het leven”
Wat ooit begon als een ” Hey vrienden, Kathleen is uit Amerika overgevlogen, het is veel te lang geleden dat we elkaar nog eens gezien hebben. Laten we samen uit eten gaan!” mail, ontaarde in een regelrechte blogfanmeeting in een Italiaans restaurant in Boechout.
Na het obligate , “Hey”, met Amerikaans accent, “dat is lang geleden”, ging het gesprek enkel nog over wissels, locomotieven, spoorverbindingen en uurregelingen. Over verlaten perrons en thalyssen, over oude-God en controleurs.
Tot plots de ‘vrienden van de treiner’ tribute veranderde in een hier sta ik in mijn billenbloot moment. In de vrieskou .Zo voelde het althans aan. “Zeg Evert, ben je nog wat verloren na je muts je drie broeken, je hart en je Esprit vestje?” vraagt mijn vurigste fan. Brigitte schrikt lijkbleek op. Ze is wel getrouwd met de treiner maar geen lezend lid.
“Wat? En jij zegt mij dat niet. Wat spook jij allemaal uit op die trein? “ Mijn broek hing al halverwege mijn billen.
Amerika deed, de vredelievende stijl van Obama in gedachte, nog een verzoeningspoging en verandert van onderwerp: “Hoe is het eigenlijk met de blog van jullie Charlotte ?”
” Wat heeft ons Charlotte een blog ? ” bliksemt Brigitte.
Daar stond ik gans naakt, ontredderde vrienden, verbijsterde obers, verstijfde pizza’s. “En ik weet daar niets van” bliksem-bliksem.
Het voelde aan als een ontspoorde trein.
Ik probeer nu eindelijk mijn broek terug op trekken met wat linkjes naar alle verloren voorwerpen en de blog van onze oudste dochter. Alhoewel, je hoeft eigenlijk niets te lezen, Brigitte. De vrienden zorgen wel dat je op de hoogte blijft. Daar kan geen blog tegen op !
