” Do you speak French? ” vraagt een dame me.
Op de trein heb je een zee van tijd, een oceaan soms wel, maar op weg ernaar toe meestal maar een straaltje, een enkele druppel. Vandaag rij ik nog eerst snel langs mijn blokkende dochter. Ze gaat op afzondering en ik breng haar nog vlug wat kleren, studie boeken en ander lekkers. Veel te gehaast ga ik door de bocht, boeken verschuiven, kleren glijden weg en … haar knuffel, de Jonafant, vliegt door de auto. Ik red hem nog net van een smak tegen het raam. Ik voel me meer ontroerd dan held. Ik leg het beestje zachtjes op mijn schoot en reanimeer.
Dat volwassen dochters nog pluche gezelschap zoeken. Het brengt me in de war. Ik lach naar haar Jonafant, geef hem een kneep in zijn slurf en praat de verdere rit met hem. Gelukzak zeg ik, ga je goed voor mijn dochter zorgen? En als ik jou nou een dikke zoen geef, geef je die dan door? Ik til de Jonafant op, kijk hem diep in de ogen,…zou ik?
Geplaatst in familie, persoonlijk | Getagged knuffel | Leave a Comment »
Wij staan stil in Antwerpen-centraal, al 20 lange minuten. De controleur roept net om dat men nog op zoek is naar een machinist.
Misschien kan u ons wel verder helpen, rijden. Al is het maar tot Rotterdam, dat is ver genoeg voor mij en liefst nog terug ook.
Geplaatst in centraal station, treinen, vertraging | Getagged trein, vertragingen | 1 reactie »
Weet je, zo heel af en toe en dan nog zo’n enkele keer maar, en misschien ook maar een heel klein beetje, dan wordt het me allemaal even, zo heel even, te veel. Weet je, dat polderoverleggedoe, dat iederzijnmeninghoognodigevenzeggenmoment, dat oeverloos gezeik kortom.
Dan vlucht ik snel de grens over, geef de trein een duw. spring op het perron, sta recht op de trappers en sprint naar huis, ren de trappen op en grijp naar mijn laatste reddingsboei.
Mijn cartoon die ik van zaza, huiscartoonist van de Standaard, heb ik gekregen bij mijn vertrek. Ik werp er een blik op schiet in de lach en hou weer terug van jullie allemaal. Voor altijd.!
Geplaatst in nederland, persoonlijk | Getagged nederland, nederlands, polder, zaza | 2 Commentaar »
Ik moet hoogdringend een bericht aan mijn zus laten. Ze mailde me net dat ze Mijn internationale trein neemt, je weet wel die van Antwerpen naar Rotterdam, maar dan wel van Brussel tot in Schiphol, en of ik nog wat goede raad voor haar heb.
Natuurlijk. Zeer zeker en dwingend!. Als ik één goede raad mag geven dan is het wel de volgende: Koop geen kippensoep op de trein. Ze stinkt. De man met zijn cateringkarretje mag dan wel vriendelijk zijn, maar zijn soep stinkt.
En mijn tweede goede raad is: Ga nooit naast blondborstige dames zitten die… kippensoep kopen. Dat stinkt al net zo hard. En dan heb ik het nog steeds over de soep.
Zo, hopelijk leest je dit nog voor je vertrek of heb je deze ochtend net even geen zin in kippensoep. Goede reis
Geplaatst in culinair | Getagged blond, borsten, kippensoep | 4 Commentaar »
Ik leg een dikke vette knoop in mijn zakdoek. Het is een beetje lastig want ik ben al een week verkouden. Morgen rijdt Bregje mee en ik mag mijn zwarte leren handschoenen niet vergeten of misschien kies ik wel voor mijn satijnen. Je weet maar nooit of we weer in de spooktrein zitten. Die bestaat meer dan echt en rijdt van Antwerpen-Centraal naar Rotterdam en zo verder de nacht in, althans vorige week toch.
Toen zaten we in zo’n akelig aftandse coupe, alsof we net Oost-Duitsland waren binnen gereden. De wagon was verder leeg, enkel Bregje en ik. We waren de tunnel nog niet uit of plots ging de deur open, vanzelf, keer op keer. En dan weer. De locomotief spoot vonken en buiten werd het als maar donkerder, tot ook de gordijnen vanzelf begonnen te schuiven, een beetje dicht, open, helemaal dicht. Het betere thrillerdecor reed met ons mee.
Tot Bregje ook begon te schuiven, ze kleurde groen, ze zag spoken en een schim door de trein rennen en ik fantaseerde er een zeis bij.
“ De dood begint steeds achteraan in de trein, misschien ontsnappen we nog wel” monsterde ik haar op. Maar er was geen ontsnappen aan, tenminste niet aan de angst, aan de spooklucht, aan de gruwel. Hitchcock kroop in mijn huid . Ik werd bevangen door de horrorlucht en ging akelig op in mijn rol.
“Misschien zit de dood wel mee in onze coupé,” siste ik naar Bregje, “Misschien zit ie wel recht tegenover je .”
“Stop nou man” smeekt ze.
“Nee hoor, Satan en ik hebben een pakt. Mijn ziel voor jou leven!”
Ik trek tergend traag mijn handschoenen aan, zet mijn ogen op scheel, en hang zachtjes over haar heen. Mijn handen grijpen naar haar keel, Ik geloof in mijn missie en sluit stilletjes haar strot af. “Wat een loser ben je, met je flanellen handschoentjes” kermt Bregje me toe. Ik los. “Daar is niets sexy aan,” duwt Bregje haar mes nog wat dieper in mijn rug. “Dat is toch het laatste dat je wenst als killer”, flitst het door mijn hoofd “dat je niet sexy bent, niet stoer!
Ik mag morgen mijn leren handschoenen echt niet vergeten.
Geplaatst in echt gebeurd, treinen | Getagged hitchcock, horror, spoken, spooktrein | 6 Commentaar »
Een blonde moeder en een nog blondere dochter wachten op de trein naar Amsterdam. Zoals er wel elke ochtend een stelletje staat. Moeders en dochters richting Amsterdam is nog steeds van alle tijden en van alle dagen, ook in 2010.
Vandaag is het een hip stel. Dochterlief heeft haar kleurigste jas boven gehaald om hipper te zijn dan mama want verder zit het verschil enkel in het aantal rimpels Het perron kleurt jaren zestig. Ze lijken nog wat moe, delen een koffertje en de Flair. En ze zijn weg van en vooral zonder vader. Die is nu in streepjespak op weg naar kantoor, de trip gaan terug verdienen. Of heeft zijn maitresse snel in het ochtendbed gebeld. Of brengt de twee jongste naar school.
Of vader is gewoon afwezig. Hippe moeders houden vaak niet zo van vaders. Ze is natuurlijk gescheiden en heeft erg gespaard voor de trip. Alhoewel de groeven in haar voorhoofd kleuren naar weduweschap, misschien wel zonder dat ze het weet. Dood. Als een echte hippie is ze waarschijnlijk zwanger van één nacht. Zo ergens op een Grieks eiland in de netten verzeild van een bruin getaande visser of van een verdwaalde hippie…. uit Amsterdam.
Geplaatst in familie | Getagged amsterdam, en dochters, hippie, moeders | 4 Commentaar »
De mails vliegen me rond de oren, sites worden gescrold. Wwwat een wwwereld van verschil, internet op de trein. Ik surf naar hartelust. Rotterdam is een facebook ver. Ik lees alles over mijn vrienden, mijn zogenaamde vrienden en mijn onbekende vrienden. Ik geniet van het web, van China , het Nrc en verzeil toevallig op de fijne site van de treiner. Eindelijk word ik herkend, als ik mijn foto maar lang genoeg laat openstaan. En luid kuch. Internet op de trein is uren langer leven en weten. Wat voel ik me nu een snelle jongen en zo zitten er niet te veel op de trein. Het kwartiertje vroeger opstaan loont dubbel en dik. Ik heb immers geen mobiel internet hoor. Ik open die pagina’s op voorhand thuis en laad ze netjes in 
.
Geplaatst in internet, persoonlijk, reizen | Getagged facebook, mobiel internet, nrc | 6 Commentaar »
Vandaag stond er in de Nederlandse krant De Pers een opsporingsbericht over mij. Op de voorpagina dan nog wel. Een beetje vreemd want ik had thuis toch verwittigd dat ik ingesneeuwd was in Rotterdam en dat zal voor Anton ook wel zo geweest zijn. Alleen jammer dat ze mij een sportheld noemen. Ik ben toch meer dan enkel een’sport’ held. Held alleen was toch voldoende geweest.
Geplaatst in persoonlijk, rotterdam, vertraging | Getagged vertragingen, held, sneeuw, gezocht | 3 Commentaar »
