KKKERA

  

 

De ochtendstond heeft vandaag heel veel drukte in de mond.  Meestal sta ik stiekem op, hang wat boven de wastafel, prop een wafel binnen en sluip in alle stilte het huis uit.  Maar vandaag is het anders. Vandaag moet Ans om 7u in het Centraal station zijn. Antwerpen natuurlijk. En haar vriendin die blijven slapen is ook. Voor een scoutsontbijt op de dag van de jeugdbeweging.

Zij vertrekken weliswaar eerst met de fiets  naar Lier en ik rij in mijn luxe auto naar Mortsel. Maar treinen doen we nadien allebei richting Centraal. Ik juich haar graag nog even de stuipen op het lijf met mijn voorstel: ” Als mijn trein vertraging heeft kom ik wel even naar je zwaaien.”  

“No way”  bijt ze me toe terwijl ze me nog snel een banbliksemende blik toewerpt voor ze op haar fiets springt.

Wat een moment van blijheid overvalt me dan ook als ik bij aankomst merk dat die onwaarschijnlijke kuttrein richting Amsterdam deze ochtend weerom afgelast is. Dit wordt een uur balen en dwalen en verstoppertje spelen met mijn dochter . Sportief  verwittig ik Ans met een sms. Kkkrea zijn de letters die ze me onmiddellijk terug smst.  Ik zet me achter een pilaar, mijn gsm in aanslag, en tel driehonderdrientwintig scoutsmeisjes en twee jongens tot ik  plots mijn lievelingsscoutsmeisje voorbij zie komen. Discreet maak ik een fotootje als bewijs dat ik haar vredig heb laten passeren, stil en zonder te zwaaien. Trots op mijn ‘ ik kan mijn dochter loslaten’ houding  maar net op dat moment draait Ans zich om,  schrikt en wuift dan maar heel voorzichtig met haar pink.  Ik pink terug. Blij verdwijnen we uit elkaars zicht.  Ans blij dat niemand iets gemerkt heeft, ik blij dat ze me betrapt heeft.

Spiegeltje spiegeltje aan de wand

Het meisje tegenover me tuurt nu al een ganse rit strak naar buiten, haar neus bijna tegen het venster gedrukt.  Ze gluurt, staart en bewondert. Ofwel maakt ze een zeer grondige studie van het voorbijflitsende landschap ofwel bewondert ze gewoon de hele tijd al haar eigen snoetje.  Met haar schoonheid zou ik ook wel een ganse rit naar mijn spiegelbeeld staren. Mij rest er echter enkel een grondige studie van het wijdse weidse landschap. In de druilerige regen.

Het zit van binnen

Zo af en toe verjaar ik wel eens. Dat overkomt u vast ook wel een keer. En af en toe in het kwadraat krijg ik wel eens een geschenkje. Meestal zijn ze het verrimpelen erg waard. Ik geef mijn geheugen graag voor een verjaardagscadeau, ik lever wat graag mijn lenigheid in voor gestreepte kousen of een portefeuille, mijn levensjaren voor een das.
Dit jaar ben ik door het dolle heen met mijn nieuwe gsm. De goedkoopste die er te vinden is op de markt, de tweedehandsmarkt inbegrepen weliswaar. Een bedrag van nauwelijks twee cijfertjes groot. Het geschenkje ligt nu al een maand te wachten op ingebruiksname. Maar het lukt me niet, het afscheid lukt me niet. Geketend aan mijn oude toestel, de op één na goedkoopste gsm op de markt. Totaal versleten, afgebleekt, met toetsen waar het eelt van mijn vingers afdruipt. Geen hond die ik nog versta aan de lijn, geen mens ook niet. Kortom een waardeloos hoopje plastiek met koperdraad. Maar de inhoud is zoveel belangrijker dan het uiterlijk. Zo verdedig ik ook mijn eigen bestaan. Het gaat om de diepere ik, de inbox. De smsjes, maximum 160 lettertekens vol boodschappen en hartsgeheimen, bevelen, onschuldige en schuldige dates, knipogen en excuses. Het is een prikkelbox vol herinneringen en verwachtingen.
Ik wil ze nog niet uit mijn geheugen. Daarvoor ben ik nog niet vaak genoeg verjaard. Ze onthouden lukt me dan ook weer niet. Ik vrees ze voorgoed kwijt te zijn als ik van toestel verander of erger nog dat ze in handen vallen van een volgende gebruiker. Iemand die op de rommelmarkt gecharmeerd is door mijn overjaarse model. Wat moet die met al mijn geheimen en vooral wat doet hij er mee. Ik wil de cover van Dag Allemaal niet sieren.

Daarom ben ik van een onschuldige treiner verandert in een overijverig blokbeest. Van een buitenstaarder naar een fanatiek inboxgluurder. Ik leer ze uit mijn hoofd, nog 79 te gaan. Ik staar de ganse rit naar het schermpje van mijn mobiel en herhaal van Antwerpen tot in Rotterdam mijn berichtjes. Althans de eerste 20 letters. Vaak is het eerste stukje van wat ik zie voldoende om de zwoelste herinneringen op te roepen of de akeligste drama’s. Ik blader fanatiek door de voorpagina van mijn inbox. Ik ben nog niet verder dan bij de A. De A van één van mijn dochters, van mijn beste vriendin, van anonieme afspraakjes.
De A van
-Joe
-Heej, niet wenen hé
-Yes,fiesje
-Doe dat goe he pevert!
-Goede morgen beste v
-Flo is absoluut de max
-Hoera Flo is geboren
-Ela!zonihe
-Klaar
-Kaka
-Hej papa, 4 chocomelle
-Inderdaad ik eis nu he

 

   
 

 

….. En nog zoveel meer enkel van  de A alleen al. Mijn hoofd past nog nauwelijks in de wagon. En er komt maar geen eind aan. Terwijl ik dit schrijf loopt er weer eentje binnen. Twee zelfs.
van een A natuurlijk :
-Ni genoeg geld
-kunt ge effe belle?

 

De helaasheid der vertragingen: nog maar eens

deze ochtend ter hoogte van Essen

-Dames en heren tengevolge een defect aan de locomotief heeft deze trein een vertraging van bijna 45 minuten. Wij danken u voor uw begrip!
-Rot op, klootzak. Ik heb helemaal geen begrip meer. Liegebeest!

De helaasheid der vertragingen: het vervolg

deze ochtend ter hoogte van Kalmthout

-Uw ticket is niet geldig. U mag pas na 9 u reizen.
-Maar meneer ik….
-Het staat hier duidelijk vermeld.
-Maar meneer…
-U moet ofwel een supplement betalen, ofwel in Roosendaal wachten tot na 9u.
-Maar meneer…
-U moet nu wel beslissen. Ik kan u niet op deze vroege trein toelaten. Het spijt me
-Maar meneer, ik ben gisterenavond in Brussel gestrand, omdat de laatste trein naar Amsterdam afgelast was. Ik heb een hotel moeten boeken en ben nu een dag te laat thuis.
-Nou dan zal dat ene uur extra toch ook niet zo veel meer uitmaken!

De helaasheid der vertragingen

Kort samengevat: Een te late trein, een olympische spurt, het puntje van mijn neus in mijn aansluitende trein maar de rest van mijn atletische body net niet, dus trek ik mijn neus maar snel terug uit de sluitende deuren. Enkel een godverdomdse vloek, een diepe zucht en een pak frieten kunnen mij hier over helpen. En tartaarsaus.

Met nog steeds die zelfde diepe zucht laat ik mij een half uur later vallen in mijn laatste trein van de dag. Als een uitgetelde bokser onderwijl mijn frieten en mijn vertraging aan het verteren. Categorie zwaargewichten. Maar een enthousiaste “Hoi Evert, wat doe jij hier” brengen mij er volledig overheen. Met een warme lach en uitgestoken hand begroet Cedric me. Het is te lang geleden dat we elkaar nog gezien hebben. Ik ben zo gelukkig dat ik een schouder heb om uit te huilen maar voel hoe zijn ogen op mijn extra kilo’s blijven rusten. Als een held negeer ik die blik.

 “Voor de eerste keer blij dat de trein vertraagd was. Het was weer van dat vandaag, doffe ellende” en ik vertel hem hoe ik mijn trein op een haartje na, een neuslengte als het ware, weer eens gemist heb en hoe ik dan steeds het frietkot in duik. ”Hoe meer vertragingen hoe zwaarder ik word. ” “Tja,” merkt hij fijntjes op “dat is een vicieus probleem. Hoe zwaarder dat je staat hoe makkelijker je weer je volgende trein mist”

Doe mij maar een trein

 

Zo’n trein neemt makkelijk een Sojoez-raket op sleeptouw maar zie je zo’n Sojoez al opstijgen met een trein achteraan!?

                          

Een linke boel

Gelukkig maar dat je goede voornemens zelden lang volhoudt, meestal zijn het toch maar echte pretbedervers die je enkel willen doen schuldig voelen bij dronkenschap, luieren of chocolade eten. Zo heel af en toe is het jammer dat ze in duigen vallen. Al sinds mijn eerste werkdag probeer ik de mooiste gekste en vreemdste Hollandse uitdrukkingen op te schrijven: werk ze, de tent uit ruziën, sil voe ple., ja toch… Maar het lukt me maar niet om het mooi bij te houden.
Ik ben niet zo van de lijstjes. Ik ben niet zo van is trouwens ook zo’n mooie uitdrukking. Het is de perfect vlotte manier om te zeggen donder op, daar doe ik niet aan mee, het zal me worst wezen, beschaafde worst dan wel.
Even twijfelde ik deze week om: ik ben niet zo van de links te antwoorden toen ik een verzoekje kreeg om een linkje te leggen naar een ander blog. Te bang dat ik mijn weinige lezers verlies, maar wel trots dat ik elders vermeld sta. Ik heb ondertussen ontdekt dat ik lang niet de enige treinblog ben en dat ik er enkel uitspring door de ellendigste vertragingen.
Maar ik ben ook echt niet zo van de links, meestal. Ik voer immers al een ganse week een hevige tweestrijd tegen mijn linkhaat. Ik voel me wankelen, ik weet dat ik zal capituleren maar voer nog even een schijngevecht. Ik hang uitgeteld in de touwen met een ergerlijk arrogant lachje op mijn smoel. Charlotte wint. Makkelijk. Welke vader zou er nu niet verder linken naar de blog van zijn dochter. Zelfs al staan er in haar eerste postje al meer onwaarheden dan op gans De Treiner. Ik ben helemaal niet zo succesvol, niet trots en ijdel en vooral ik ben niet zo van de midlife crisis.

holland bakt zich bruin

“Het zal toch niet de Mexicaanse griep zijn”, schoot me door mijn lichtroze hoofd. Zo bleek voelde ik me tussen al die gezond gebruinde collega’s. Het leek wel de wachtkamer van het zonnebankcenter maar het was de ochtendvergadering van een kwalitietskrant. Kortom allemaal redacteuren die niet eens het bestaan kennen, laat staan de tijd hebben om onder zo’n tent van lampen te kruipen. Om niet een nog bleker figuur te slaan hield ik me maar wijselijk op de achtergrond. De vergadering was immers verzeild in een moment van zelfreflectie. Over Nederland dat depressief is en over zelfregulering.. Er vielen woorden als vondstenaar en waterbedeffect. Het ging over Marco Borsato, poldermodel en woningcoöperaties. Men piekerde, trok hoofdpijngezichten en keek nog dieper in de waterspiegel. Men had het over gebrek aan onderzoek en dat het al bij al nog wel best meeviel maar er is nood aan duidelijke richtlijnen besloot de adjunct. En toen begreep ik plots al die bruine gezichten. Iedereen was natuurlijk weer net terug van het zuiden, zoals zo vaak. Op vlucht naar de zon en weg van de duizenden regels en afspraken. Op de loop voor overlegcomitées en duidingsprogramma’s. Weg van waarom en nooit zomaar. Nederlander zijn is best vermoeiend, dat hou je nooit een gans jaar vol.

FSB: eindelijk

Bijna zes uur non stop treinen, nu ja, non stop en soms ook weer niet. In een half vloeiende beweging, met wat brokjes wachten, trein ik naar Groningen. Een mens krijgt niet zomaar extra lezers op zijn blog. Die moet je verdienen. Met vier maal overstappen bijvoorbeeld. Tot aan het fotofestival Noorderlicht. Ook International Photofestival Groningen genoemd natuurlijk.

Maar gelukkig zal het lonen. Ik ben in blijde verwachting van heel veel extra lezers. Weinig internetters liggen immers wakker van treinen, behalve diegene die te dicht bij het spoor wonen. Maar blogs over sex, fotografie en pasgeboren babytjes halen massa’s lezers…. en kijkers. De top van de blogcijfers bestaat bijna uitsluitend uit verhalen van en over fotografen, sexmaniakken en rotverwende baby’s. En dank zij Noordenlicht wring ik mij daar nu tussen. Met drie vliegen in één klap. Foto’s Sex en Baby’s.

Fotograaf Michael Grieve gooide zich immers in het milieu van prostitutie en pornografie. Hij fotografeerde volgens hem emotieloze sex. Prostituees, hoerenlopers en pornoacteurs. En stelt ze nog tot eind dit weekend tentoon in de Aa kerk, where else? “En de baby’s dan?”, vraagt u zich misschien af. Wel die worden op de foto’s gemaakt!