De Treiner's Weblog

knieval

treiner — Fri, 09 Sep 2011 18:15:05 +0000

Auw, dit is nu al de tweede kniestoot. Met een gespeelde nonchalance vergeef ik haar, heldhaftig. Het doet verdomd pijn maar dat hoeft ze niet te weten. De dame tegenover me neemt haar tablet uit haar Prada tas en duwt onderwijl haar knie tegen mijn scheen. Ik kan niet anders dan haar vergeven. Ook al heeft ze een grijs mantalpakje aan. Het is een beetje krap met elk nog onze bagage voor ons uitgestald. Maar het is ook zo onnodig. Er is plek zat in de trein, maar ik durf me niet te verzetten. In Rotterdam waren we tot elkaar veroordeeld. In een overvolle trein knokken we ons samen naar de laatste zitplaatsen, maar eens Roosendaal voorbij loopt de wagon leeg. Drieënveertig lege zitplaatsen dagen ons verleiderlijk uit.
Het is een lastige kwestie. Het voelt zo onfatsoenlijk om van plaats te veranderen. Wij besparen elkaar de vernedering. Dapper delen we onze zeteltjes. Maar het is ondertussen ook een communautaire kwestie. Zij is Waalse. Ik weiger Vlaams en onverdraagzaam te zijn. En blijf vriendelijk en nonchalant glimlachen, terwijl ik ijverig op mijn laptop verder werk en zij… tetris speelt.

Hangjongeren

treiner — Sun, 04 Sep 2011 11:57:05 +0000

God, wat haat ik dat!

treiner — Tue, 30 Aug 2011 20:30:11 +0000

Ik haat het als mensen na vier maanden stilte plots weer wat op hun blog schrijven.

Inbroeker

treiner — Wed, 13 Apr 2011 19:18:38 +0000

De trein bolt zachtjes uit. Oost west, bijna thuis, best. Ik zet me recht, neem mijn boekentas, stap richting uitgang en zie onderwijl een politiewagen aan het huis van mijn vriend. Nog voor we goed en wel gestopt zijn, hang ik al aan de lijn met hem.
“ Dat heb je goed gezien,” zegt hij “Er is vannacht bij me ingebroken, een heel verhaal ! “
“Vertel het me zo, ik ben binnen vijf minuten daar” en met een groot en ongerust hart haast ik me naar de plaats des onheil.
Eén knuffel en vervolgens onmiddellijk zijn misdaadroman.
“ Mijn moeder bleef vannacht slapen, want ik moest haar vroeg in de ochtend naar de luchthaven brengen. Ik heb mijn bed afgestaan en ben dan maar beneden in de zetel gaan slapen, al een geluk!”
“In velerlei opzichten trouwens” voeg ik er opgelucht aan toe.
“En toen hoorde ik midden in de nacht gestommel aan de achterdeur. Ik ben uit mijn bed gesprongen, heb de gordijn open gerukt en stond plots oog in oog met twee inbrekers. Enkel wat glas tussen ons in. Daar heb ik dan maar een flinke klap opgegeven.
De boefjes schrokken zich rot, en renden de tuin in en zo de straat op. Ik weet niet wat me bezielde , de adrenaline waarschijnlijk, maar ik ben onmiddellijk naar buiten gerend , er achter aan, de straat op en daar heb ik nog wat staan roepen en springen. Te laat, ze waren al weg.”
Tja vertelt hij gelaten verder. “ Ik ben dan maar terug naar binnen gekeerd, vooraleer ik de hele straat wakker zou roepen. O ja, en nog iets,” vervolgt hij achteloos “ ik slaap ’s nachts altijd in mijn blootje.”

Dag dagboek

treiner — Thu, 07 Apr 2011 19:44:16 +0000

Uit het dagboek van 7 april :
Trein rijdt weer niet verder dan Roosendaal.
Worden met zijn allen in andere trein gepropt, half zo lang dubbel zo oud.
Bezorgd vraagt een aziatische reiziger, “Is this first or second class?”,
terwijl hij zich tussen graffiti, rugzakken en vuilnis wringt.
“This is ‘no class’ at all” stel ik hem gerust.

Lief Dagboek

treiner — Wed, 06 Apr 2011 19:02:53 +0000

Uit het dagboek van de treiner : woensdag 6 april
Internationale trein kwartier verlaat in Rotterdam.
Rijdt niet verder dan Roosendaal!
Eén uur wachten op volgende trein richting Brussel.
Aansluiting gemist in Antwerpen!
Dan maar Mortsel en te voet verder
3u49 minuten onderweg.
…en toch geen frieten gegeten. WaW!
Je bent een held treiner!!!

De rot jeugd van tegenwoordig.

treiner — Sat, 02 Apr 2011 18:12:08 +0000

Ik haat netjes opgevoede jongeren. Ik haat van die proper geklede tuttebellen met blauwe strakke broek en wit hemdje. Van die half intellectuele delletjes, vriendelijk lachend, met kanten kraagjes. Beleefd, een boek lezend met lange gekrulde lokken. Ik haat hun hoffelijkheid, hun witte tanden, hun fatsoenlijk gedrag.
Ik haat het wanneer ik toekom op perron 4 ze rechtstaan en vragen: ” Wilt u misschien zitten meneer? “
“Zie ik er dan zo oud uit, del? Sta ik dan vol rimpels? Denk je dat ik zwanger ben misschien? En ondertussen wat schijnheilig lief naar me lachen. Kaal is niet het zelfde als oud, trut. En stram niet hetzelde als versleten. En buitenadem kan ook gewoon van het rennen zijn. Blijf toch gewoon zitten. Rotkind!

De heilige treiner

treiner — Wed, 30 Mar 2011 18:24:16 +0000

Mijn kuiten zijn vreselijk stram en mijn hoofd staat op hoofdpijn. Het mirakel van Antwerpen –Centraal laat diepe sporen na.
Mijn overgewicht zorgt elke dag voor vertraging op de rit naar Rotterdam. Ik wil het probleem dan ook grondig aanpakken en alleen stoppen met eten helpt niet. Er moet ook gesport worden. Bijvoorbeeld terwijl ik op mijn aansluiting wacht. Dagelijks kan ik 19 minuten met mijn armen staan zwaaien in Antwerpen –Centraal terwijl ik op de trein van 18u19 naar Aarschot wacht. Of traplopen.
Dat doe ik nu ook helemaal naar boven 58 treden en terug naar beneden, en terug naar boven 60 treden. Hé? En weer naar beneden 58 treden, tiens? Nog eens de trap op lopen, 61 treden , hoe kan dat nu? En 60 naar beneden.
Ik ben mijn tel weer kwijt, ik begrijp er niets van. Deze trap leeft. Daarnet was hij 58 treden hoog en nu al 61. Nog éénmaal 62. Fuck you trap.
Ik strompel naar perron 23. Volledig van slag. Ik kan niet meer tellen. Ik kan niet meer gaan. Ik ben alles kwijt behalve mijn kilo’s. Het gaat erg trap af met mij.
Kan er iemand mij zo snel mogelijk uit mijn lijden verlossen, gewoon even trapje tellen. Eenmaal maar. 62 treden. Op en af. Of is er toch een mirakel. In Antwerpen is toch echt alles mogelijk?

Help ! Dit was voor de grap!

treiner — Wed, 23 Feb 2011 22:34:05 +0000

Ik ren de trap af, in een ultieme poging om de trein alsnog te halen. Een verdomde collega houdt me nog snel even staande en legt de kraag van mijn jas goed. ‘Zo‘ zegt hij ‘Dat is beter’. Wat attent, en wat handig. Daar is niets verdomds aan. Daar wil ik mijn trein best voor missen.
‘Wil je niet met me trouwen?’ roep ik hem spurtend na.
Hopelijk ziet hij er de humor van in.

rimpelsex

treiner — Mon, 21 Feb 2011 20:39:46 +0000

Ik zet mijn lettergrootte op 5 en draai mijn scherm diagonaal naar het raam. Ik tik stiekem mijn blogje in. Bang voor meelezers. Het lijkt of ik nog steeds naar Sex and the City aan het kijken ben. Na Mad Men heb ik de dvd box Sex and the City geleend, season 1. Ik krijg net twee afleveringen gezien per traject. Lekker languit wegdoken bekijk ik de reeks. De trein lijkt wel naar New York te rijden. De aflevering begint met veel city maar het wordt alsmaar meer sex. Bij elke bedscene draai ik mijn scherm wat meer weg van de andere reizigers. Ik hang met mijn hoofd bijna door het raam. Tot het bloot voorbij is. Dan kruip ik weer recht en zet mijn film terug op volledig scherm.
De dame naast me probeert mee te gluren. Ze doet me denken aan mijn oma. Nepbontmantel, statig ,rimpelig en de handtas stevig op haar schoot. Een flinke zeventiger. Dallaskijker. Ik gun haar een blik op de reeks, het is een onschuldige scene in een bruine kroeg, geen centimeter bloot maar plots wel veel gore praatjes. Het gaat over fuck and blowjob and golden shower. En het staat allemaal in koeien van letters in de ondertitels te lezen op mijn scherm. Ik schrik me een bommahoedje als ik besef dat oma veel gepijp en vaginaal geweld meeleest. Ik sla rood uit, klap mijn scherm dicht en kruip diep in mijn hoekje onder mijn muts.
‘Jammer!’ zucht oma ‘Ik hou wel van vuile praatjes’

Voetnoot
’S avonds vertel ik hoe vervelend het wel is om naar Sex and the City in de trein te kijken.
‘Och’ troost mijn dochter me ‘Voor zo’n beetje bloot hoef je je toch niet meer te blozen de dag van vandaag. Maar dat jij op jouw leeftijd nog naar Sex and the City kijkt, in het openbaar, dat is pas beschamend. Vet fout!