Auw, dit is nu al de tweede kniestoot. Met een gespeelde nonchalance vergeef ik haar, heldhaftig. Het doet verdomd pijn maar dat hoeft ze niet te weten. De dame tegenover me neemt haar tablet uit haar Prada tas en duwt onderwijl haar knie tegen mijn scheen. Ik kan niet anders dan haar vergeven. Ook al heeft ze een grijs mantalpakje aan. Het is een beetje krap met elk nog onze bagage voor ons uitgestald. Maar het is ook zo onnodig. Er is plek zat in de trein, maar ik durf me niet te verzetten. In Rotterdam waren we tot elkaar veroordeeld. In een overvolle trein knokken we ons samen naar de laatste zitplaatsen, maar eens Roosendaal voorbij loopt de wagon leeg. Drieënveertig lege zitplaatsen dagen ons verleiderlijk uit.
Het is een lastige kwestie. Het voelt zo onfatsoenlijk om van plaats te veranderen. Wij besparen elkaar de vernedering. Dapper delen we onze zeteltjes. Maar het is ondertussen ook een communautaire kwestie. Zij is Waalse. Ik weiger Vlaams en onverdraagzaam te zijn. En blijf vriendelijk en nonchalant glimlachen, terwijl ik ijverig op mijn laptop verder werk en zij… tetris speelt.
knieval
september 9, 2011 Door treiner
je bent precies toch zwaarder gekwetst dan uit het stukje blijkt, want je bent zo afwezig de laatste tijd dat ik mij bijna zorgen begin te maken.
Heb je er wellicht ook een hekel aan als mensen na 11 maanden weer een nieuw blogstukje schrijven?