Trein-tram-bus dag

Het is toch een schande. Gedurende de 50 km lange busrit wordt er enkel over schandes gepraat. Schandalig.

Ik ben nog niet getramd tot aan het Centraal-Station of ik word al met mijn neus op de feiten gedrukt : “Door werkzaamheden aan het spoor rijden er vandaag geen treinen tussen Dordrecht en Roosendaal. De NS heeft snelbussen ingelegd. Reizigers met bestemming Roosendaal gelieve in Zwijndrecht over te stappen op de snelbus. “  Op naar Zwijndrecht. De snelbus komt alleen niet heel erg snel en dat wordt dan ook even heel erg duidelijk gemaakt aan de spoorwegbeambte.  De groep !s het roerend eens:  Het is een schande, ongehoord, onprofessioneel en nog maar eens een schande. Tot uiteindelijk de bus eraan komt. Dan is de groep het even roerend oneens. Het wordt een getrek en gedrum om toch maar als eerste op de bus te geraken, elleboogstoten onder de gordel, gesis en geklauw, een dierlijke vertoning. 

Eens op de bus is het echter allemaal snel vergeten behalve de ellende die we door moeten. Dit kan toch niet zijn! Ofwel is een trein te laat , ofwel rijdt hij niet. Waarom zijn die werken net als mijn zus trouwt, ze kunnen dat toch ook ’s nachts, dat houdt gelijk het krapuul van straat. Het zijn allemaal zakkenvullers meneer! Het gaat slecht met Nederland. Ik voelde me in een campagnebus van Wilders, vreselijk. Op weg naar alles is slecht. Laat die bus maar doorrijden, naar een verre uithoek, naar Wilders-land. Maar zonder mij! Oh god, zonder mij! En zonder de zwarte jongen naast mij. Hij zit de ganse rit diep weggedoken onder zijn capuchon, schrik dat ze hem ontdekken. Het is immers allemaal zijn schuld!