Ik klap mijn notebookje dicht. Ik heb net een lange brief geschreven naar Becky, getypt in feite. Dan is het misschien geeneens een brief maar gewoon een nieuw document, vol fouten door het schokken van de trein. Mijn levensverhaal eindigt bij het binnenrijden van Rotterdam. En er moet nog zoveel verteld worden, ik ben nog steeds kinderloos, er is nog zoveel dat Becky moet weten als ze het al ooit te weten komt. Oorspronkelijk was het begonnen als mail. Maar het werd al snel een postmaster@mail.hotmail.com Delivery Status Notification (failure). Ik heb minstens zeven adressen geprobeerd, underscore, puntje, geen puntje maar hij raakt nooit verder dan mijn pc. Ik heb uren gegoogeld op zoek naar een spoor van Becky Holcombe, haar kinderen of haar Charles, maar ik geraak geen meter dichter bij, geen beetje mailadres, geen teken van leven. Zou ze dan nooit bestaan hebben, heb ik haar maar gedroomd, is ze dan nooit gaststudente geweest? Was ze geen jaar lang mijn AFS-zusje? Al wat me nog rest is een ouderwets postbus adres en de hoop dat ze zelf ook opzoek is naar mij. Ze hoeft mijn naam maar in te tikken en ze komt onmiddellijk op deze blog. Of vanaf nu haar eigen naam. Komaan Becky ga op zoek naar jezelf!
misschien heeft ze ondertussen zo’n mailadres als funnygirl546@yahoo.com ofzo. Ga haar dan maar eens terugvinden!
Och hoe romantisch zeg! Hopelijk duikt ze op een dag eens op!