Het was Bregje haar idee. Zij is ermee begonnen. Ik vond het eerst niet kunnen, dat kussen. Het leek niets voor mij en bovendien vond ik het een beetje onfatsoenlijk. Maar ja ondertussen ben ik verslaafd. De rit lijkt zoveel korter.
Bregje, mijn collega, treint ook van Antwerpen naar Rotterdam. Niet alle dagen en… steeds slapend, haar hoofd diep weggezonken in een handgeweven kussentje. Dat moet je ook doen Evert, het is zalig,het laat je ver weg dromen. En zo zijn we tegenwoordig onafscheidelijk, mijn kussen en ik. Een roos , zacht, lichtjes bolvormig kussen gesponsord door Vlaanderen-vakantieland. De ideale vorm, de foute kleur! En met een slogan die vooral de bedenker origineel vindt. Zo slaap ik dus tegenwoordig vaak op een ander, bijna altijd in Nederland. De laatste tijd wat minder. Nu pleeg ik blogjes te schrijven. Erg jammer. Zeg nou zelf als jij zou moeten kiezen tussen bloggen of kussen op de trein.
fijne kleur!!!
jaaaaa!
ik had ze net gemist,was via de zijingang naar het perron gesneld,hoewel ik de trein toch miste…
iemand kussentje op overschot?
sneeuwkoningin zou u bijna eeuwig dankbaar zijn
Ik slaap altijd op een ander, hij kan niet slapen zonder mijn been rond zijn middel gedraaid.
nou zapnimf, die heeft jou er mooi ingeluisd hoor, die ander
[...] zit de redding in mijn rugzak. Als een echte held bied ik mijn roze treinkussen aan. Het is ontzettend zacht en nog zachter en met evenveel liefde geschonken! De rest van de [...]
[...] hij is zo meegezakkenrold. Er zit niets van waarde in, pruttel ik tegen, al wat ik heb is mijn kussentje. En dat bewaak ik met mijn lijf en leden, zelfs als ik slaap. Dan steek ik het stiekem diep weg [...]